C L U B ' K U H A R . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

ย้ายแล้ว

2007-09-29T17:39:00.000+08:00

ย้ายบ้านแล้ว ตามดูได้ที่http://clubkuhar.multiply.com/ ครับ

เข้างานอินทรีเรีย

2007-07-20T20:28:00.000+08:00

หลายอาทิตย์ก่อนทางเจ้าของบ้านอยากจะให้เราลองทำงานภายในให้เค้า ด้วยความที่เจ้าของบ้านไม่อยากจะเสียค่าใช้จ่ายมากนักในการจ้างคนมาออกแบบภายในและเราก็หาคนที่เหมาะสมให้ไม่ได้ สุดท้ายเลยต้องมาทำเอง โดยต้องเกริ่นความจริงกับเจ้าของก่อนว่าเราไม่ถนัดงานที่มีความปราณีสูงอย่างงานตกแต่งภายใน ดังนั้นหากทำงานแล้วต้องเจอปัญหาก็ถือว่าต้องช่วยๆกันแก้.

เริ่มงานpresent ง่ายๆด้วยการทำไงให้เจ้าของเห็นบรรยากาศทั้งหมดของบ้าน ซึ่งก่อนหน้านี้..แม..ถือว่าเจ้าของก็มีจินตนาการสูง เพราะเพียงดูแค่model sketchup หยาบๆ ก็พร้อมใจที่จะลองสร้างมันดู..หรือไม่ก็อาจจะด้วยฝีปากตอแหลของเราก็เป็นได้

คร่าวนี้เลย คิดว่าจะเสนอเป็น sketchแล้วลงสีง่ายๆ จากนั้นก็ต้องอาศัยหนังสือและปากในการเล่าเรื่องของบ้านหลังนี้..

สำหรับชุด sketch นี้อาจไม่สร้างความรู้สึกร่วมเท่าไหร่นักเพราะมันไม่มีเสียงและภาพจริงพวกแมกาซีนประกอบ ดังนั้นก็ต้องช่วยๆนึกตามเอาเองละกันนะ

สรุปเจ้าของก็โอกับแบบ คร่าวนี้ก็กลับมาที่ว่าแล้วราคาละ.. เออ นั้นซิ เสียเวลาปล่าวหรือไม่เนี่ย

อืมมม

2007-07-18T18:41:00.000+08:00

นั่งคิดใหม่อีกที.. การทำธุรกิจมันไม่ได้ทำงานกันเพียงครั้งสองครั้ง และมันก็มีเรืองของ connection เข้ามาเกี่ยวด้วย...
บางทีการไม่ตอบโต้ เราก็อาจจะเสียอารมณ์ ความรู้สึกเซ็งไปบ้าง.. แต่ก็ไม่ทำให้เรามีคู่อริเพิ่มขึ้น อย่างน้อย เราไม่ไปทำลายใคร เราก็ไม่ต้องไปละอายต่อสิ่งที่เราทำ ถ้ามองกันยาวๆ เราก็ต้องอยู่ในวงการนี้อีกนาน ฉนั้น สร้างพันธมิตรซะจะดีกว่าจะเพิ่มศัตรู.
ทางออกตอนนี้คือ เรียนรู้วิธีการป้องกันตัวเองด้วยระบบสัญญาดีกว่า.

ไปอีกหนึ่ง

2007-07-11T19:16:00.000+08:00

โดนเงียบๆ..แบบราวกันตกก็ไปซะแล้ว..ผู้รับเหมาเล่นแทงข้างหลังซะงั้น.

ไม่เป็นไร

...ถ้ายังไม่ตายซะก่อน ก็คงได้เห็นเหล็กบิดในโปรเจ็คใดโปรเจ็คหนึ่งแหละ

ซะงั้น

2007-07-05T18:54:00.000+08:00

เรียบร้อยกันไป..โปรเจ็คนี้ก็ต้องพับเก็บไว้ใช้ในงานอื่นแทน.. อย่างที่บอก..ทำงานก็ต้องเลือกนักลงทุนด้วย.

เหตุมันเกิดจากเราเข้าใจว่าโปรเจ็คนี้มันเป็นของเจาของคนเดียว.. แต่จริงๆแล้วมันเป็นคล้ายการลองลงทุนแบบจับเสือมือปล่าวของแม่ค้าสองคน..คนหนึ่งมีที่ดิน จัดสรรแล้ว แต่ขายก็ขายไม่ค่อยได้เพราะไม่น่าดึงดูดพอ.. แม่ค้าคนที่สอง เลยอยากจะลงทุนด้วย.. คนหนึ่งออกเงินทำบ้าน อีกคนลงทุนเรื่องที่ ถ้าขายได้ก็วินทั่งคู่..

ถ้ารู้ว่ามันเป็นอย่างนี้ตั้งแต่แรกก็จะได้คิดแทนให้ว่าสินค้ามันจะเป็นอย่างไร แต่เหมือนว่าทุกคนที่ให้เราทำไม่ยอมพูดหมด.. แถมบิ้วอีก..นะ..ก็ไม่ได้เสียหายมากแค่เสียเวลานอนนิดหน่อย และเสียเวลาทำงานอื่นบ้าง. แต่ได้ประสบการณ์มาอื้อ.. เป็นอีกแบบของความรู้สึก(เซ็ง)

พี่เค้าบอกว่าไม่เอาละ มันลงทุนเยอะ ..แล้วถ้าจะให้จ่ายค่าทำงานก็บอก.. เราก็คงไม่ขอเก็บหรอก มันเรียกเยอะก็เชื่อว่าไม่จ่าย เรียกน้อยก็ดูถูกตัวเองไปนีด..สู้แมนๆ ใจกว้างๆ ซื้อใจไปเลยดีกว่า..ใช่มะ

PB Villa SC2

2007-07-02T17:01:00.000+08:00

นัดpresent งานกันเมื่อศุกร์ที่ผ่านมา. ภาพรวมก็ไปได้สวย จะติดก็สวนที่ดูออกจะแคบไปสักนิด กว้างเพียง3 ม. ซึ่งทีแรกพี่บอยแกก็พยายามหาวิธีขยับอาคารไปทางด้านตะวันตก. แต่ดูเหมือนทุกอย่างได้ฟิกไว้หมดแล้ว เราเลยบอกว่าจริงๆ3ม.ก็แคบแหละ.. แต่เพราะกำแพงด้านข้างเราสูงเพียงสองเมตร และประตูกระจกเราก็ออกแบบมาให้เปิดหมดด้วย..(ดูรูปตีฟสวน) มันเลยไม่ทำให้ส่วนนี้ดูแคบเกินไป..

ปัญหาใหญ่ๆดูเหมือนไม่มีอะไร ทุกอย่างก็ไปได้หมด จะแก้ไขก็เพียงทำให้มันสมบูรณ์ขึ้น..

พอดีคุยไปคุยมา พ่อเค้าก็มานั่งคุยด้วย.. พร้อมกับ.. ซินแซ..

หมดดูคู่สถาปนิค.

สิ่งแรกที่โดนก่อนเลยเรื่อง.สระน้ำ....

น้ำกับไฟมันชงกัน.. สระน้ำเราวางไว้ทางด้านตะวันตก..มันชงกัน. แก้ไป..

ในศาสตร์ฮวงจุ้ยบอกว่าห้ามทำสระน้ำไว้ทางทิศใต้และทิศตะวันตก.

หากมานั่งวิเคราะห์ๆก็คงมีเหตุมีผล.. ซึ่งขอเก็บเอาไว้คุยวันหลังละกันเรื่องนี้.

สอง.. บันไดอยู่ตำแหน่งกลางบ้าน.. แต่เราแย้งไปได้ ว่าส่วนที่เป็นบ้านจริงๆมันไม่รวมส่วนmaid อยู่ด้วย ดังนั้นบันไดจึงไม่ถือว่าอยู่กลางบ้าน

สาม... ตำแหน่งมังกรของที่ดินนี้ คือ มุมตะวันตกเฉียงใต้. แต่กลับเป็นห้องน้ำใหญ่ไปซะงั้น. ก็แก้กัน..ยกใหญ่

ยังมีอีก เพราะซินแซขอกลับไปเปิดตำราเทียบกับดวงของพี่บอยแก..

คร่าวนี้ละ..แก้หนักแน่ๆ..

หมดดู คู่ สถาปนิค

Fin

2007-07-02T13:19:00.000+08:00

แผงบังตาที่ทำจากเหล็กฉาก พ่นสีขาว..

The Place & the plate Images

2007-07-01T18:42:00.000+08:00

อย่างที่เคยร่ายยาวตั้งแต่ต้นเกี่ยวกับ ความเป็นIdentity ของงานแต่ละชิ้น.. สุดท้ายผลงานก็ออกมาอย่างที่เห็น..

ถ้าสังเกตุเห็นวิธีการจัดเรียง อยู่สามแบบตามความแตกต่างของตำแหน่ง

อันแรกจะเป็นผนัง ผนังนั้งทั้งหมดจะเป็นงานแสดงของเครื่องแก้ว..ซึ่งจัดโชว์ในกล่องอคลิลิค ตบแสงwarm white จากด้านล่าง กล่องอคริลิคเหมือนจะทรงอยู่ด้วยการค้ำการขัดของกล่องกระดาษแต่ละแบบ.. ตามแบบที่คิดกันไว้ กล่องขนาดปริมาตรเดียวกับของโชว์จะถูกเรียงไว้เหมือนเป็นเงาสะท้อนอยู่ด้านล่างของแก้วนั้นๆ.. (ดูโมเดลที่ทำ)แต่พอถึงเวลาจริงมันมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น...

วิธีการคิดของพวกเราจะใช้logic เข้ามาจับและเมื่อเกิดเป็นภาพแล้ว.. เราก็เชื่อว่าสิง่ที่เป็นอยู่นั้นคือความงาม.. มันเป็นความงานที่เกิดจากวิธีการคิด..และจักต้องเป็นอย่างที่คิดด้วย.. แต่เนื่องจากในการทำงานเราต้องทำงานรวมกับ curator ชาวฝรั่งเศษ ชื่อ cedric อายุก็ไล่เลี่ยกันเนี่ยแหละ.. แต่ วิธีการคิดแบบสไตล์ฝรั่งเศสมันต่างกัน.. อันนี้เราสังเกตุได้จากประสบการ์ณที่เคยทำงานรวมกับชาวฝรั่งเศส.. หลักสูตรของฝรั่งเศสจะ เน้นเรื่องการจัดวางอย่างสมดุล..เป็นไปตามความรู้สึก เป็นเหมือน ปรัชญา ..เน้น ภาพที่เห็นมากกว่า วิธีการได้มา..

สำหรับสถาปนิค อาจจะยกตัวอย่างง่ายๆ เช่นงานของ Jean Nouvel งานหลายๆชิ้น ไม่รู้ว่ามันมาได้อย่างไร..แต่รู้ว่าบรรยากาศที่แกทำขึ้นมามันมีความลี้ลับแฝงอยู่ สีดำ ทึมๆ บางทีก็ทำแสงให้มัน ซิลูเอต แสงกระเจิง นุ่มๆ.. หรือไม่ก็ เป็นแท่งแก้วที่ทะลุขึ้นไปบนฟ้าแบบหายอดตึกไม่เจอ.. ปราชญ์ และ รสนิยมเหล่านี้ มันเหมือนอยู่ในสายเลือดของชาวฝรั่งเศษ. แต่กลับกัน.. อย่าง งานของ rem จะไม่สนเรื่องภาพเท่าไหร่ แต่จะสนเรื่องวิธีการ..วิธีการจะได้มาซึ่งความแตกต่าง..

และ นี้เป็นอีกครั้งที่เราๆต้องศึกษาวิธีการคิดของชาวฝรั่งเศส.. cedric ทำการ ย้าย ข้าวของของเราไปทางโน่นนี้.. โดยไม่สนใจ diagram ที่วิทพยายามสร้าง..และประจวบกับความที่วิทไม่เคยมั่นใจว่า tasteของตัวเองดี..จึงยอมปล่อยให้เค้าเอา taste เค้าเข้ามาแก้ทั้งหมด..ส่วนเรา..ก็ได้แต่อึกอักเพราะความไม่ชำชองทางด้านภาษา งานผนังจึงเหมือนผิดคาดจากที่คิดไปเยอะ..

งาน โต๊ะ.. งานนี้ยังอยู่ได้เพราะสิ่งของมันเยอะและสามารถยืดหยุ่นได้ตาม diagrame ที่เขียนไว้ ชิ้นนี้ให้ 85% ส่วนสุดท้ายคือ ในตู้กระจก อันนี้มาแก้ตอนหลังสุด เพราะต้องการให้งานมันง่ายลงและลดประมาณงานด้วย งานออกมาก็เรียบง่ายและดูสื่อสารได้ตรงที่สุด เกี่ยวกับเรื่องปริมาตร กับ การจัดเรียง

The Place & the plate

2007-07-01T17:31:00.000+08:00

เพิ่งทำงานร่วมชิ้นนี้เสร็จ ..เหนื่อยโครต. งานที่ออกมาใกล้เคียงกับที่คาดหวังไว้สัก60-70% ที่เหลือมันก็เกิดจากปัญหาจุกจิก ซึ่งก็แก้ได้บ้างไม่ได้บ้าง

อย่างที่เคยติดไว้ว่างานนี้คืองานอะไร..

มันเป็นช่วงของเทศกาลวัฒนธรรมฝรั่งเศส. ซึ่งถ้าพอจะจำกันได้ก็จะมีให้เห็นประจำทุกปี.. ช่วงหน้าฝนเนี่ยแหละ.ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเลือกทำหน้าฝน.

ถ้าใครเคยไปเที่ยวฝรั่งเศสก็จะรู้สึกได้ว่า ฝรั่งเศสนั้นเป็นชาติหนึ่งที่มีความคิดสร้างสรรเรื่องการทำevent ให้กับเมืองมากๆ เนื่องจากเค้าเป็นประเทศที่เป็นสังคมนิยม ซึ่งได้วางกรอบแล้วว่าจะให้สังคมเป็นสังคมของคนชั้นกลาง คนอยากรวยก็รวยยาก หรือถ้าอยากจน..รัฐก็จะเลี้ยงดูให้ ดังนั้นรูปแบบและวิธีการออกแบบนโยบายต่างๆจึงมุ่งเน้นเพื่อสร้างสังคมของคนกลุ่มคนนี้

ในขณะที่ภายในประเทศก็ได้สร้างความชัดเจนทางด้านโครงสร้าง ภายนอกประเทศก็ต้องมีการเผยแพร่เพื่อไม่ให้ฝรั่งเศสตกรอบ

การเผยแพร่วัฒนธรรมผ่านทางสถานทูตโดยการคิดจัดeventต่างๆขึ้น..ประโยชน์ที่จะได้รับก็จะตกเป็นของชาวฝรั่งเศสเอง.. ไม่ว่าจะเป็นในด้านประวัติศาสตร์และรัฐศาสตร์ แม้หลังๆฝรั่งเศสจะไม่ใช่มหาอำนาจทางด้านการทหารอย่างประเทศใหญ่ๆเค้าเป็นกัน ถึงจะมีนิวเคลียรกับเค้าบ้างก็เพื่อเป็นไม้กันหมาหาใช่เอาไว้ข่มเหงรังแกคนอื่น แต่กระนั้นเค้าก็มีวิธีการทำให้ประเทศเค้าไม่หลุดกรอบความเป็นผู้นำของโลกได้..

ผรั่งเศสเลือกที่จะใช่จุดแข็งทางด้านศิลปวัฒนธรรม ..ซึ่งเค้าๆปลื้มในความมีรสนิยมของเค้า มาช่วยส่งเสริมให้ประเทศเค้าได้มีจุดยืนในโลกมากขึ้น ระหว่างธุรกิจแฟชั่นไม่ว่าน้ำหอม ซึ่งแม้วาเค้าจะไม่ใช่ประเทศที่มีน้ำหอมที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลก(น้ำหอมที่ดีที่สุดในโลกอยู่ที่อิหร่าน)แต่เค้าก็เป็นประเทศที่ผลิตน้ำหอมเพื่อการค้ามากที่สุดในโลก เสื้อผ้าแบรดดังๆ เครื่องหนัง นางแบบ ไวน์ ผลิตภัณต์เครื่องใช้ บ.ผู้ผลิตเหล่านี้ไม่ได้ต่อสู้เพียงตามลำพังแต่เค้าได้รับการสนับสนุนจากรัฐช่วยในเรื่องการเผยแพร่ทางวัฒนธรรมด้วย เป็นการทำงานทางด้านรัฐศาสตร์ที่สอดคล้องกันอย่างที่หาที่ติไม่ได้

วิธีการนี้ประเทศใกล้ๆเราอยางเกาหลีก็ได้เดินตามอย่างได้ผล วัฒนธรรมนำเศรษฐศาสตร์

งาน The place and the plate เป็นหนึ่งในกิจกรรมของช่วงเทศกาลวัฒนธรรมฝรั่งเศส ถ้าจะให้เรียบเรียงกันตรงๆถึงขั้นตอนการคิดริเริ่ม
นก็คงจะต้องท้าวความถึงนโยบายที่กล่าวมาข้างต้น นโยบายการลงทุนเผยแพร่วัฒนธรรมฝรั่งเศสเพื่อ ประเทศ.. เป็นครั้งที่สี่ได้ได้จะขึ้นในประเทศไทย แต่ไม่ใช่แค่ประเทศไทยเท่านั้น เท่าที่จำได้ตอนที่อยู่ที่เซียงไห้ เค้าก็มีกิจกรรมทำนองนี้เช่นกัน เป็นการแลกเปรียนวัฒนธรรมกัน คือเค้าจะเอาของมาโชว์ แล้วเราก็เอาของเราไปโชว์เค้าด้วย.. นโยบายทางวัฒนธรรมของเค้าถูกทำขึ้นในทุกทวีป

ในปีนี้เท่าที่ติดตามจะมีหลายงานด้วยกัน.. งานแรกคืองานเปิดตัว.. เป็นfree concert จัดที่ป้อมพระอาทิตย์ บังเอิญเป็นช่วงที่ไม่เหมาเจาะเท่าไหร่ เพราะ ทุกเสาร์จะมีม๊อบ PTV ใกล้ๆนั้นแหละ และก็วันนั้นฝนก็ตกกระหน่ำทำให้คนมาไม่มากอย่างที่คิด.. แต่วิธีคิดเค้าโอเเลย..คือเอาคอนเสริต์เปิดโหมโรงพร้อมโปรโมทไปในตัว...
งานที่สองคือประมาณ workshop ไม่รู้นะว่าคนอื่นเค้าจะเรียกหรูหราอย่างไร แต่เราดูรูปแบบมันเหมือนการทำworkshopทางศิลปะร่วม.. วิธีการเนี่ยถึงมันจะไม่ใหม่แต่ก็ได้ผลดีเลย เค้าตั้งโจทย์โดยการเอาประเภทของน้ำหอมดังๆกี่ยี่ห้อมาเป็นโจทย์ แล้วให้แฟชั่นดีไซด์เนอร์ดังๆของไทยมาออกแบบชุดในคอนเซ็ปน้ำหอมนั้นๆ.. โป๊ะเชะเลย.. อันนี้เป็นกิจกรรมหนึ่งที่อยากจะเปรียบเทียบวิธีการคิดงานระหว่าง TCDC ของไทย..กับ นโยบายฝรั่งเศส.. โอเคสำหรับความตั้งใจจะส่งเสริมให้คนไทย.."ฉลาด" ขึ้น. แต่ไม่แน่ใจว่าวิธีการใช้งบภาษีเปรียบเทียบกับผลที่จะได้รับมันจะเรียกได้ว่าคนฉลาดแล้วหรือไม่ ติกันตรงๆงานนี้ผู้ใหญ่ก็มีสิทธิโง่เขลาเป็นเหมือนกัน

วิธีการของTCDC ถ้าเปรียบเทียบก็เหมือนกับการป้อนข้าว.. อย่างดีก็คือปรุงให้ แล้วค่อยป้อนทาน ซึ่งแตกต่างกับการการคิดของฝรั่งเศส คือเตรียมเครื่องให้ผู้ปรุง ปรุงเอง.. สำหรับ TCDC ผลที่จะได้รับ ก็คงเป็นเพียงแค่รส(นิยม) มันอาจจะตรงตามที่ผู้คิดได้คาดการ์ณไว้ คือ.ถ้าเค้าสามารถปรับวิธีการรับรู้ของคนไทยให้รู้ว่าของดีต้องมีรสชาติอย่างไร ก่อน ..วันหน้าวันหลัง คนไทยก็จะสามารถทำรสดีๆอย่างที่เค้าเคยยื่นให้ชิมได้

ซึ่งในความเป็นจริง..ศาสตร์ของศิลปะทุกแขนงไม่ได้มีความหมายเพียงผิวเผินเพียงแค่รสชาติ และ ความรู้สึก แต่มันต้องจะเกิดจากขั้นตอนการคิด ประดิษฐ์ด้วย.. จักต้องมาด้วยกัน..ไปด้วยกัน. .. ทุกวันนี้ เท่าที่เคยทำงานรวมกับผู้ร่วมงานชาติอื่นๆ..ชาติเรา.. มีรสนิยมที่ไม่ด้อยไปกว่าใคร อีกทั้งskillในการใช้อุปกรณ์ต่างๆในการทำงานศิลปะเราก็โอเค.. หรือ..พูดอีกทีคือ..คนไทยมือดีไม่ขี้เหล่..

แต่สิง่ที่เราๆขาด หรือ สู้ชาติอื่นไม่ค่อยได้คือ เรื่องวิธีการได้มาซึ่งนวัตกรรม.. ผมหมายรวมถึง ทุกๆสายอาชีพ.. ...ของใหม่.. เราไม่มีวัฒนธรรมในการสร้างของที่แตกต่าง.. ที่แย่กว่านั้นก็คือ คนไทยมักจะพูดว่า..ไม่มีอะไรที่เราคิดแล้วไม่มีใครเคยคิด.. ประมาณว่า มึงอย่าเสียเวลาคิดเลย เพราะสิ่งที่มึงคิดได้..คนอื่นเค้าได้คิดไปหมดแล้ว... เพียงเริ่มคิดก็ท้อแล้ว เอาละ..ไม่ว่ากัน เชื่อว่าทุกอย่ามันต้องการเวลา..

กลับมาที่เรื่องเรา ..ได้มีการคิดงานกันว่า..อะไรที่จะสามารถเชื่อมโยงวัฒนธรรมไทยกับฝรั่งเศสได้..ประมาณว่า..การจะชักจูงให้คนคุยกันได้..มันก็ต้องมีเรื่องที่คุยเรื่องเดียวกันก่อน.. เค้าหยิบเรื่องวัฒนธรรมการกินมาเป็นตัวเชื่อมโยง.. แน่นอนเรารู้ว่า ฝรั่งเศสมันเกินพิถีพิถันในเรื่องการกิน.อาหารมื้อหนึ่งอาจจะต้องใช้มีดช้อนซ้อมถึงสิบกว่าชิ้นต่อหนึ่งคน.ทำให้คนไทยหลายๆคนก็ดัดจริตไปศึกษาวิธีการใช้ช้อนซ้อมของเค้ามาข่มเขมนวัฒนธรรมผู้อื่นโดยไม่รู้ตัว(วัฒนธรรมการกินเป็นเครืองชี้วัดความสุขของคนในชาติได้นะ) ส่วนเรา..เรื่องการกินก็สวยพอที่จะไปโชว์ใครๆเค้าๆได้ ถึงแม้ไทยกับฝรั่งเศสจะไม่ใช่ประเทศที่มีการกินที่สวยสุดในโลก..แต่ก็พอถูไถได้สำหรับconceptนี้

งานเลยเริ่มที่ Talk about EAT . เค้าเอา product ที่ออกแบบสำหรับการกิน โดยนักออกแบบชื่อดัง มาโชว์ งานนี้ พวกID ควรมาดูเพราะของเค้าดีจริงๆ และหน้าที่เรากับวิทก็คือ จัดโชว์ของเค้าอย่างไรให้น่าสนใจ ในงบ 350,000 (จะupdate รูปให้ดูถายหลัง)

ในงานก็หนีไม่พ้นเรื่องอาหารฟรี..ซึ่ง..งานอาร์ต อาหารก็ อาร์ต ตาม.. อาหารทำโดยศิลปินไทย ..ไม่ว่าจะเป็น พี่ พินรี, ฤกษ์ฤทธิ์ ,พิม ,เถกิง แต่ที่นำเสนอก็คือ พี่ฤกษ์ฤทธิ์ (เริกริด) คนนี้..

เค้าดังมากๆใน นิวยอร์ค หรือ..ยุโรป.. แต่สำหรับคนไทยแล้ว อาจจะ เพียง เปอร์เซ็นเดียวเท่านั้นที่รู้จักเค้า. และผมก็เป็น หนึ่งใน99% ที่ไม่รู้จัก.(ซึ่งไม่แปลก)
ความโด่งดังในงานศิลปะการทำอาหารของแกเกิดขึ้นจากการตั้งคำถามง่ายๆหลังการยืนดูหม้อไห๋ในพิพิธภัณฑเมืองนอก ที่มาจากไทย ตั้งวางภายใต้การจัดแสงที่ดูเขร่งขรึม สง่า..พร้อมป้ายเขียนบอกอธิบายว่ามันคืออะไร..

แกคิดว่า..การซื้อหม้อไห มาวางแล้วเขียนป้ายบอก เป็นวิธีการที่ง่ายที่สุดในการสื่อสารประวัติศาสตร์วัฒนธรรม แต่มันก็ไม่สามารถบอกอะไรอีกหลายๆอย่างที่ทำให้หม้อนั้นมีรูปทรงดังกล่าว.. เช่น..หม้อสุกี้ของจีนจะแบ่งหม้อเป็นสองส่วนคือ หม้อเผ็ด กับหม้อจืด.ถ้าเอามาโชว์แล้วไม่ใส่แกงทั้งสองลงไปเราก็คงนึกไม่ออก. โครกไว้ตำส้มตำ ให้ฝรั่งดู..เค้าก็ไม่เข้าใจว่ามันทำไมต้องมีไม้ตำเป็นหินหนักๆ
ด้วยคำถามดังกล่าวแกเลยสร้างงานศิลปะโดยการทำอาหารโชว์.. เดิมทีผลงานชิ้นแรกของแกตั้งใจจะทำผัดไทยในห้องgallery ทำให้แล้วพร้อมเสริฟให้กับแขก..ของอุปกรณ์ที่ทำก็จะทิ้งไว้เป็นงานอาร์ตเลย..คือคนดูเห็นว่า วัฒนธรรมการทำอาหารมันมีสิ่งแวดล้อมอย่างไร..แต่ในวันนั้น บังเอิญไม่ทันเตรียมงาน เลย ต้องมีการผัดโชว์ใน gallery ควันโขมง ไฟรุกท่วม ..เป็นการแสดงที่สร้างความประทับใจ ทั้งรูป รส กลิ่น และเสียง.. เรียกว่า..ทุกประสาทสัมผ้ส ได้ใช้งานหมด และได้รับรู้ถึงวัฒนธรรมการกินที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงระหว่างโลกตะวันออกและตะวันตก และด้วยวิธีการตั้งคำถามเกี่ยวกับ พื้นที่การแสดงงานศิลปะ จึงทำให้พี่แก โด่งดังและเป็นศิลปินที่โด่งดังในเมกาและยุโรป.

ในงานนี้ เสียดายแกไม่ได้มาทำเอง..แต่จ้างศิลปินรุ่นน้องมาแสดงงานให้ดู..

งานเริ่มวันที่29 มิย. ถึง 30 สิงหา.

ตามดูงานแล้วต้องคิดตามด้วย

Last Tive

2007-06-21T15:00:00.001+08:00

ครั้งนี้เอาเท่านี้ก่อนละกัน

Isomatic

2007-06-20T23:52:00.000+08:00

Phu saum dao

2007-06-20T23:03:00.000+08:00

Update site construciton NLJ

2007-06-16T18:40:00.000+08:00

เอางานบ้านนางลิ้นจี่มาอัฟเดตใหดูกัน
สองภาพแรกถ่ายตอนเริ่มก่อสร้าง

ส่วนภาพที่เหลือเพิ่งถ่ายวันนี้

ผู้คุมงาน(CES.) บอกว่าจะจบงานทั้งหมด(รวมตกแต่งภายใน) ก็ประมาณตุลา

DeMRES>>Phu Saum Dao resort

2007-06-15T22:03:00.000+08:00

2007-06-14T20:48:00.002+08:00

เคลียรflashing หลังคา ไม่มีเวลาเขียนcad เลยใช้วิธีวาดเอาซะเลย

เคลียรงานInterior ด้วยsketch

2007-06-14T20:42:00.001+08:00

ทีแรกตั้งใจว่าจะใช้สเก็ตเป็นแบบสำหรับสื่อสารกับผู้รับเหมา ประมาณว่าไม่ต้องเขียนแบบให้เสียเวลา แต่นะ..โปรเจ็คดันมาสะดุจซะก่อน

model

2007-06-14T20:31:00.000+08:00

เอาโมเดลที่เคยทำไว้มาupdateซะหน่อย(ตัดเมื่อสองเดือนก่อน)

แก้เล็ก แต่แก้หมด

2007-06-09T12:18:00.000+08:00

เล็กในที่นี้คือแก้function ทำให้ทุกอย่างมันลงตัวมากกว่าเดิม ไม่แก้concept แต่ที่บอกว่าแก้หมดก็คือเอาแบบมาrecheck ใหม่หมดทั้งหลัง

เมื่อวันอังคารที่ผ่านมาก็ไปเจอกัน อย่างที่บอก แกอยากจะปรับแบบ เพิ่มห้อง ย้ายห้องน้ำ ..เท่าที่คุยก็โอนะ ดูไม่ยากเท่าไหร่ และท่าทางจะจบงานได้เร็วขึ้น..
หลังจากคุยเสร็จก็ลองเอาแบบเดิมไปเช็คกับพี่วิศวะโครงสร้าง ..แกกลับไปดูมาอาทิตย์หนึ่งแล้วนัดคุยกัน.. ปรากฎว่าถ้าหากอยากได้spaceเดิม โครงสร้างชั้นสองอาจจะต้องเป็นระบบ truss ..

นะ..สำหรับบ้านหลังเล็กๆหลังหนึ่ง truss อาจจะมากเกินไปนีด..ราคาบ้านจะขึ้นอยู่กับราคาโครงสร้างเลย.. และขั้นตอนเริ่มต้นในการคิด เราก็ไม้ได้คิดว่าโครงสร้างจะต้องยุ่งยากขนาดนั้น ดังนั้นหลังจากนั่งคุย พี่เค้าก็ดีมาก แนะนำให้หมด..ทำให้เราก็เรียนรู้วิธีการคิดงานของวิศวะด้วย.

เราก็สรุปว่าโอเค ปมจะกลับมาพยายามปรับแบบให้เกิดโครงสร้างแบบเสาและคานปรกติ..ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องยากมากนัก. (เอาไว้งานใหนมีโอกาศอาจจะออกแบบ แบบว่าโชว์พลังวิศวะโยธาหน่อย..พวกยื่นเยอะๆนะ..

ก็ขั้นตอนนี้เราทำการปรับแบบ แล้วทำการpresent ขั้นที่สอง คือ แบบ เริ่มมีgrid เสาชัดเจน ห้องต่างๆเริ่มลงลายละเอียด แล้วก็เพิ่มเติ่มเรื่อง rendering พร้อมกับ ยื่น proporsal ไป..(นะ.. เรามันยังตัวเล็กๆ ไม่สามารถ ยื่น proporsal ก่อนทำงานนะ..มันก็ต้องค่อยๆอาศัยเงินคนอื่นสร้างชื่อไปก่อนละวะ)

5000ชิ้น เรียงมันเข้าไป

2007-06-05T23:35:00.000+08:00

สรุปและหาคนทำกล่องได้ซะที.. พี่น้อย printing consult ไม่รู้เรียกอาชีพแกไม่ถูกเหมือนกัน แต่ถ้าให้เทียบกับงานก่อสร้าง แกก็จะเหมือนผู้รับเหมาแหละ..

การเดินทางที่ยังไม่เห็นจุดหมาย

2007-06-05T23:30:00.000+08:00

จ่าหน้าก็พอจะเดาอารมณ์ออก ว่างานนี้มันเศร้าอย่างไร

เกริ่นก่อน

ชิ้นนี้เป็นงานแรกที่มีขนาดใหญ่ที่สุดใหนบรรดาโปรเจ็คที่ได้ทำตั้งแต่เราย้ายกลับมาอยู่เมืองไทย ในสายตาถาปนิคอื่นๆมันก็อาจจะเป็นเพียงห้องแถวสูงห้ชั้น 4 ห้องเท่านั้น.. จริงๆมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ และดูท่ามันจะเป็นอย่างอื่นได้ยากเข้าไปทุกทีถ้า++ เจ้าของยังคงกล้าๆเกรงๆ ไม่ลงมือสักที

เดิมทีชิ้นนี้อยู่ในมือผู้รับเหมาที่เป็นเพื่อนของน้องชายเจ้าของ ซึ่งโจทย์แรกเพียงต้องการ ซ่อมแซมguest house ให้ดูใหม่ขึ้นด้วยการทาสีและเปลี่ยนงานระบบใหม่ทั้งหมด.พท. 2,300sqm งบประมาณ 6 ล้าน!! เวียน!! เป็นลักษณะเด่นของนักลงทุนทั่วไป ถูกแต่ดี

บังเอิญน้องมันคงเค้าใจว่าเราสามารถดูราคาที่ผู้รับเหมาเจ้านี้ประเมิณออกมาว่า แพงหรือถูก

เมื่อเล่าโปรเจ็คคร่าวๆให้เราฟัง เราถึงกับเนื้อเต้น อยากทำงานนี้

โม้ไปสองสามหน พร้อมกับให้น้องมันกรุ่ยทางเพื่อให้ทางเราเข้าไปคุยกับม่าเค้าง่ายขึ้นอีกหน่อย..ก็ได้นี้มาทำสมใจอยาก. แต่.. ได้ออกแบบสมใจอยากจริงๆ ออกแบบมาสี่ห้าเดือนแล้ว ยังไม่ฟันธงว่าจะทำหรือไม่ทำ. ตอนนี้เลยได้แต่ ตั้งสติ แล้วทำใจเย็นๆ.. สถานการ์ณเช่นนี้ชาวบ้านเค้าเรียกว่าชวด ..แต่ลึกๆเรายังเชื่อว่าโครงการมันมีสิทธประทุขึ้นมาอีกครั้ง

วิธีการทำงานชิ้นนี้ เราเลือกที่จะลองทำงานร่วมกับทางเซียงไห้(satoko) อย่างเป็นเรื่องเป็นราว เพราะงานมันมีค่าแบบพอที่จะแบ่งให้เพือ่นๆกินกันได้ ซึ่งก่อนหน้านี้การทำงานร่วมเป็นเพียงแค่ปรึกษากันคร่าวๆ ไม่ลงรายละเอียดมากนัก.

เริ่มต้นโครงการด้วยโปรแกรม

เดิมเป็นโรงแรมประมาณ2-3ดาว..อยู่บนถนนงามดูพลี เป็นทาว์เฮ้าส์ซึ่งนำมาดัดแปลงอีกทีหนึ่ง ย่านนี้มันมีชื่อเสียงเรื่องย่านชายรักชาย.. พูดถึงตรงนี้หลายคนนั่งอมยิ้ม...คิดฟุ้งซ่านไปไกล.. ยังยืนยันว่าเราชอบสาวๆและไม่คิดอยากลองของแปลกแน่ๆ

งานนี้ว่าไปแล้วถือว่าเหมือนเอาชีวิตเข้าไปเสี่ยงชัดๆ ไม่รู้ชะตาตนเองว่าหลังจากจบงานนี้แล้วความแมนของเราจะคงเหลือเท่าไหร่.. (อาจจะเป็นโชคดีที่งานมันหยุดอยู่)

ข้างซ้ายของตึกเป็นม่านรูด ตรงข้ามเป็นร้านอาหาร มีต้นไม้ใหญ่หลายต้น

อาคารเดิมข้างหน้าปรับเปลี่ยนบันไดใหม่ จากเดิมห้องละตัวเป็น 4ห้อง ตัวเดียว และเมื่อกิจการดีขึ้นเรื่อยๆ อาคารเดิมก็ไม่พอซะแล้ว เจ้าของจึงต่อเติมอาคารหลังขึ้นเพิ่มแล้วทำการเปลี่ยน circulation ใหม่ หมด.

หลังจากผ่านมาเกือบสิบห้าปี ปัญหาที่ใหญ่สุดก็คือเรื่อง ระบบน้ำ ไฟฟ้า ซึ่งต้องซ่อมแซมตลอดปี และการระบายอากาศที่ไม่ดีเลย ทำให้เกิดกลิ่นอับที่เกิดจากเชื้อรา

ในช่วงทำการสำรวจ เราจ้างผู้ที่เค้าเรยกตัวเองว่ามืออาชีพ ..จ้างมาทำทำแบบอาคารเดิมออกมา.. เสียเวลาไป2เดือนกว่า กับราคาที่คิดว่าคุ้ม(ตอนแรก) ..เอาแหละ สุดท้ายขั้นตอนดังกล่าวก็ได้แบบออกมาระดับหนึ่ง.

ถือได้ว่าประมาณ70%ละกันที่เอามาทำไรได้

งานที่ต้องคิดคือเรื่องของ concept โรงแรม จะวางตัวเป็นโรงแรมอย่างไร ..จริงๆเรื่องมันก็ยาวมากๆ ประชุมบ่อย ซึ่งไม่ขอสาธยายในทีนี้ละกัน เอาเป็นว่า เสนอไปหลายแบบมากๆ โดยเพราะส่วนของ lobby .

และนี้ก็เป็นการตัดตอนออกเป็นฉากๆ ให้ดูว่ามันเคยเป็นอะไรมาบ้าง

CREEP เป็น space เดียวที่ถูกแบ่งด้วย ผนังเลื้อย

SOI ผลักfunctionไว้ซ้ายและขวา เกิดทางเดินที่เหมือนซอย

MUSEUM space เดียวที่เปิดโล่งอย่างเป็นระเบียบ

แบบที่แก้ถัดมา เอาlobby ไว้ข้างใน เพื่อแยกหน้าอาคารเป็นส่วนร้านค้า แล้วหลังอาคารเป็นโซนของโรงแรม แต่ลูกค้าบอกว่า ลูกค้าส่วนใหญ่เป็น walk in lobby จึงต้องเห็นจากภายนอกได้ชัดเจน( แต่ขณะเดียวกันก็อยากให้ร้านค่าอยูหน้าตึกเหมือนกัน ไม่มีที่แล้ว ต้องเลือกจ๊ะ ต้องเลือก)

เอา lobby ไว้กลาง ให้ ร้านค้าเป็นร้านที่อยู่นอกโรงแรม

สุดท้ายมาลงเอยที่แบบประมาณนี้..ให้เจ้าของเค้าวางเองซะเลยจะได้สบายใจ และได้พบว่าเค้าเลือกให้ความสำคัญกับโรงแรมมมากกว่าร้านค้า (ซึ่งมันต้องเลือกไง)

แบบสุดท้ายไม่มี present แล้ว.. ลง cad เลย.. ทั้งหมด ปล้มมาทั้งเรื่องห้องพัก และยังมีเรื่องร้านอาหารบนดาดฟ้าอีก ก็ประมาณ 3เดือน..ทุกขั้นตอนทำออกมาแล้วส่งให้ผู้รับเหมาเช็คราคา..ขั้นนี้ก็เหนื่อยเหมือนกัน เพราะ อย่างที่บอก งานsub มันเป็นเรื่องที่ต้องใจเย็นๆ จิกแบบใจเย็นๆ ไม่งั้นเค้าหนีหมด..

หาผู้รับเหมาไปมา 2 เจ้า ยอมทำราคาให้..แต่ก็ปาเข้าไปอีก1เดือน ราคาออกมาปุ๊บ เจ้าของก็แนะนำเจ้าใหม่เลย ทำให้หลังๆเราๆสรุปกันว่าอาจจะไม่ช่วยหาผู้รับเหมาให้ใครอีกแล้ว เกรงใจเค้านะ..

เริ่มเห็นลาง(ร้าย)

2007-06-01T19:59:00.000+08:00

หายไปหลายอาทิด งานไม่คืบหน้า ดูตามตารางเวลาแล้วเห็นเป็นลางว่าจะไม่ทันเอา. เสาร์ที่ผ่านมาหลังจากการประชุมเช็คงานของกลุ่ม จิม เลยเกิดอาการเหมือนไฟรนก้น

ตัวอย่างแรกที่เพิ่งลองทำขึ้นมา

เป็นกล่องกระดาษแข็งต่อกันเป็นกล่อง ซึ่งตอนนี้ยังหาคนรับทำไม่ได้ เวรจริงๆ กลัวว่าสุดท้ายจะต้องมานั่งอดนอนตัดกล่องพวกนี้ 5000กว่าชิ้น

ผิวภายนอกหุ้มด้วยฟิลม์หด shrink film ก็เป็นวิธีการ packของทั่วๆไป พลาสติคนี้เวลามันโดนความร้อนจะหดตัว..

จิงๆเทคนิคนี้เราสามารถเอาไปทำอะไรหนุกๆได้อีกนะ..กำลังคิดๆอยู่.

ตอนนี้ก็อยู่ในช่วงการหาsupplier และคำนวนราคาภาพรวมอยู่.. ของทั้งหมดจะต้องใช้ประมาณ ห้าหกพันชิ้น เวลาเรียงก็จะโยนให้วิดมันเรียง ..โทษฐานคิดงานแบบไม่บันยะบันยัง.. ส่วนเราก็จะคอยจัดเตรียมข้าวของให้มันปรุง อิอิ

2 Language House

2007-05-30T16:56:00.000+08:00

ด้วยความอนุเคราะห์เรื่องเวลาของSATOKO.. เรานั่งคุยกับเพื่อนร่วมบ.ที่อยู่เซียงไห้ ประมาณชม.กว่า ก็พอจะได้เคร่าลางๆว่า มันเหมือนจะเป็น mass สองก้อน มาเจอกัน..

ดังนั้น วิธีการ คิดก็คือ.. mass สองก้อน น่าจะมีภาษาที่ต่างกัน เราคิดกันว่า. ก้อนหนึ่ง จะเป็นก้อนที่ แสดงตัวเองอย่างเป็นธรรมชาติ.. ผิวซีเมนต์ฉาบเรียบทาสีขาว ช่องเปิดต้องเป็นเสมือนกรอบที่แสดงถึงspace ภายในทีเป็นอยู่ ดังนั้นองค์ประกอบของช่องเปิดจึงน่าจะลดทอนวงกรอบกระจกลง ให้เหลือน้อยที่สุด ใช้วงกบมีเนียมสีธรรมชาติ ส่วนที่section เข้าไป เช่นฝ้า ผนัง หรือแม่แต่ พื้น จะใช้วัสดุ ไม้ สีธรรมชาติ

ก้อนที่สอง จะเล่นเป็นคู่ตรงข้าม.. ไม่ใช่ด้วยสี แต่เป็นลักษณะ เอาใช้วัสดุไกล้เคียงกับก้อนแรก แต่มีการประดิษฐ์หรือแต่งเติมให้มากขึ้น ดูเป็น POP มากกว่า ก้อนแรก เช่น ผนัง เป็น ผิว rango (เดิมทีคิดว่าจะใช้ สีพ่น texture) ทาทับ ช่องเปิด จะมีจริตขึ้นอีกหน่อย มีลูกเล่นมากขึ้น วงกบก็จะเป็นพวกสีอบ สีขาว

ส่วนที่เป็น section ก็จะเป็นพวก ฝ้ายิปซั่มเรียบ ทาสีขาว

ระหว่างสองก้อน เมื่อวางด้วยกันจะเกิดช่องว่าง ซึ่งช่องว่างนี้ เราใช้หน้าต่างวงกบอบสี สีดำ ประดิษฐ์ช่องเปิดให้แตกต่างจากก้อนสองออกไป เหมือนobject ที่ แทรกระหว่างช่องว่างระหว่าง mass สองก้อนนี้.

หลังจากได้ลองพยายามปรับแบบให้ตรงกับ logic ที่ว่านี้ โดยส่วนใหญ่สามารถเป็นไปได้ แต่ก็มีอีกหลายจุดที่ยังดูขัดแย้งๆกัน โดยเฉพาะบริเวณที่วัสดุสองชิ้นมาเจอกัน (เอาเหอะ.. พักๆบ้าง อย่าไปคิดไรมันมาก)

DeMRES>>the million unit

2007-05-28T21:02:00.000+08:00

งานนี้ผ่านเข้ามาทางรุ่นพี่คนหนึ่ง ซึ่งทำอาชีพเหมือนกันกับเรา แต่แกทำมานานกว่า ก็เป็นที่รู้จักมากกว่าเรา
คำถามแรกที่สงสัย ก็คือ ทำไมแกไม่ทำเองละ ก็ฟังมาข้างๆคูๆว่า เจ้าของเป็นลูกพี่ลูกน้อง การที่จะทำงานกับครอบครัวมันไม่หนุกอย่างที่หลายคนเคยพูด หรือไม่อีกอย่าง โปรเจ็คมันเล็กค่าแบบมันก็ไม่คุ้มที่จะรับมาให้หมุนเงินในบ. แต่แกก็อยากให้งานเกิดก็เลย อาษาเป็นตัวกลางคอยประสานงานดีกว่า.
ด้วยสถานะดังกล่าวที่คลุมเคลือๆจึงทำให้พวกเราอิดออด พาล เขี่ยงงานนี้ไว้ในลำดับท้ายๆ แล้วยิ่งตอนโทรไปขอข้อมูลเกี่ยวกับผังโฉนดแล้วด้วย กลับได้ยินน้ำเสียงครั้งแรกของเจ้าของซึ่งเหมือน ไม่ค่อยให้ความสำคัญกับงานนี้เท่าไหร่ ประมาณ เออๆ ทำๆมาดูก่อน..ประมาณนั้น.. กลับมานั่งคุยกัยกับเพื่อนสักพักก็ได้ความว่า ว่างจากงานอื่นแล้วค่อยทำละกัน..
ผ่านไปสามสัปดาห์.. หนังหน้าไฟอย่างพี่(ที่เป็นตัวกลาง)ก็เริ่มร้อน..ตกลงจะเอาไง.. ก็เลย เอาวะ..ลุยสักตั้ง ไหนๆก็เคยทำบุญให้เจ้ของลายอื่นท่เยอะละ..จะอีกคนมันก็คงไม่ตาย

งานนี้เริ่มทดลองทำงานร่วมกับเพื่อนอีกคนหนึ่ง ซึ่งคุยกันว่าจะลองหยิบงานสักกี่ชิ้นทดลองทำงานร่วมเพื่อค้นหาความร่วมมือในอนาคตบางอย่าง. ... แล้วการคุยงานก็เริ่มขึ้น.

โปรแกรมมีแค่สามอย่าง.. 1) ตั้นทุนหลังละ 1 ล้าน 2) ที่ตั้งอยู่เขาใหญ่ 3)เป็นบ้านโครงการเรอ่มทำแค่ 5หลังก่อน จากนั้นก็ดูลาดราวอีกที

หลังจากคุยงานกันก็ได้ผลเกินคาด.. คือสามารถจบแล้วได้งานเลย.. เราก็กลับไป ทำproduction เตรียมpresent

แบบก็จะpresent เป็นdiagram ที่ไปที่มาของรูปทรงบ้าน. (ลองดูข้างล่างละกัน ดูง่ายเพราะมันเหมือน animation ที่ละภาพ)

...

วันนี้ ก็ได้นัดคุยงานกัน ครั้งแรก.. รายละเอียดระหว่างคุยงานมีเยอะ แต่สรุปว่า ความรู้สึกเหมือนที่เราๆคาดการ์ณไว้..คือ ลูกค้าเหมือนไม่ค่อยจะสนใจงานเท่าไหร่ หาวบ้าง เดี๋ยวก็หยิบแวนดำมาใส่ เหมือนเด็กออทีสติก หรือจริงๆ เราอาจจะเดาถูก แกเป็นจริงๆ! ก็ประมาณให้ความรู้สึกไม่ค่อยให้เกียจกันเท่าไหร่ แต่ก็ยังดีหน่อยที่ภรรยาแกยังให้ความสนใจที่เราพูด..

present ไปประมาณ กลางเรื่อง เราก็เหมือนจะหมดความอดทน. จริงๆมันหมดไปตั้งแต่ตอนเริ่มแล้ว ในใจอยากจะปิดเครื่องแล้วเดินไปเลยดีกว่า.. แต่นะ.. ถ้าทำ..เราก็เสียเลย.. เหมือนเด็ก.. ก็เรายอมเป็นผู้ใหญ่กว่าเค้าดีกว่า. ก็เลยรีบๆpresent แบบ 50 ภาพ จบภายใน1 นาที. ไม่สนใจว่าแกจะตามทันหรือไม่.

พอจบเลยยิงคำถามว่า..ไม่ทราบว่า พอจะมีภาพในใจหรือปล่าว.. แกบอกว่า.. ก็คิดไว้น่าจะเป็นอย่างที่เราทำนั้นแหละ.

ประชุมใช้เวลาที่เหลือคุยในลายละเอียดของsite แต่คุยกับภรรยาแกมากกว่า ตัวแกกลับนั่งคุย เรื่องหัวหิน ชะอำ และเรื่องหาคอนโดใหม่กับ พี่เค้า.. นะ..แล้วตูมานั่งทำอะไรอยู่เนี่ย..

เป็นบททดสอบเรื่องความอดทนได้อย่างดี. ถ้าให้เกรด เราน่าจะได้ประมาณ 6.5 เต็ม 10 ต่อหน้าเรายิ้ม แบ่งรับแบ่งสู้ หน้าตาดูเหมือนจริงใจ เลีย เลย.. แต่ใจนั้นขุ่นสุดๆ

จบpresent ก็มาตั้งหลักกันหน่อย เพราะ ทางเค้า อยากเห็นหน้าตาอาคาร.. แต่.... ทางเราคิดว่าจะส่ง proposal..วัดใจเลย.

งานนี้ไม่กลัวเจ๊ง

PBVilla

2007-05-27T20:28:00.000+08:00

เจ้าของเป็นพี่ที่รู้จักกันที่ปักกิ่ง ที่ต้องรู้จักกันที่ปักกิ่งก็เพราะบังเอิญช่วงนั้นไม่รู้จะไปใหนดี เศษฐกิจก็ดีเหลือเกิน ...(2540..) ทำให้เราต้องเลือกที่จะทำอะไรสักอย่างที่ดีกว่านั่งรับเงินเดือน หง้อยๆ แช่ตัวอยู่ในออฟฟิต โดยที่ไม่มีงานทำ ใครเคยผ่านเหตุการ์ณเรื่องวิกฤตต้มยำกุ้งก็คงจะพอเข้าใจ. จากที่รู้ตัวว่าแต่ละเดือน เราจะมีเงินใช้เท่าไหร่ ก็กลับเป็นไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เค้าจะเอาเราออก.
ก็โชคดีที่ป๊าเค้าก็ทำมาเยอะหน่อย ในยามคับขันก็ยังพอมีสำรองให้ลูกๆได้ก้าวต่อไปได้ ..และนั้นก็เป็นจุดเปลี่ยนสำคัญ แทนที่จะไป ฝรั่งเศษอย่างที่เราตัง้ใจไว้ ก็ต้องเปลี่ยนเป็น "ไป(ปักกิ่ง)เพื่อพ่อ" สโลแกนคนไทย ตอนนี้มักติดปากว่า ทำ...เพื่อพ่อ เราเลยขอร่วมสมัยกะเค้าหน่อย
โอ้ยย ตอนอยู่เมืองจีนมีเรื่องมันๆเยอะ..ไว้ว่างๆจะเล่าขำๆ ละกัน.

กลับมาเรื่อง PBV. ก็อย่างที่ว่าเจ้าของรู้จักกันที่ปักกิ่ง หลังจากเรากลับมาไม่นาน แกก็จะปลูกบ้าน ทำเรือนหอ เลยนึกถึงเรา. ส่วนตัวแกก็ชอบความง่าย เรียบ ตามลักษณะนิสัยขาลุยของพี่เค้า เดิมทีพี่แกอยากไปหาซื้อโกดังมาทำบ้านสไตล์ Loft.บ้านในฝันของแกเลยแหละ.แต่พอแกนึกถึง ว่าที่เมีย ซึ่งเป็นน้องใสๆ น่ารักๆ(ควรออกเสียงคำว่าน่ารักๆ เบาๆนะเพราะจะได้อารมณ์มั๊กๆ) แล้วน้องเค้าต้องนั่งคนเดียวอยู่ในโกดัง ก็เหมือนจะโหดร้ายไปซะหน่อย.. แกเลยเลือกกลางๆประมาณว่าทำบ้านให้เป็นมีspaceเหมือนโกดังแทน.(แล้วมันต่างกันตรงใหน.?)
เท่าที่เรารู้จัก loft ...มันเกิดจากการออกแบบอาคารเก่า เก่าในที่นี้คือเก่ามากๆอย่างน้อยก็ 60-70ขึ้นไป อาคารเก่าเหล่านั้น ถ้าตามยุคก็จะมีส่วนของหลังคา และด้วย proportion อาคาร. จึงทำให้ส่วนของหลังคามันต้องใหญ่ไปตามขนาดอาคาร เพื่อให้ภาพรวมภายนอกดูถูกสัดส่วน. และเพื่อให้พื้นที่ส่วนหลังคาเหล่านั้นเกิดประโยชน์.เจ้าของและถาปนิคจึงได้ออกแบบให้ใต้หลังคาได้เกิดเป็นห้อง ที่เราเรียกกันว่าห้องใต้หลังคา...
ทีนี้..ห้องใต้หลังคาส่วนใหญ่มันจะเป็นห้องสูงโล่ง ฝ้าเอียงตามslope หลังคา..ทำให้spaceนี้ แตกต่างจากห้องทั่วๆ... แน่นอนของไม่ธรรมดา ก็มักจะถูกใช้โดยคนคนไม่ธรรมดา.. ในนิวยอร์ก เหล่านักออกแบบชื่นชอบspace ใต้หลังคามากๆ เลยทำการตกแต่งมันซะใหม่..ด้วยลักษณะที่ดูง่ายๆตรงไปตรงมา พื้นไม้ก็ขัดซะหน่อย ถ้าเสาเป็นเหล็กก็อาจจะเคลือบยูรีเทนทับโชว์ความเก่า วัสดุชัดเจน..ไม่เน้นการเพิ่มเติม..หลังๆก็ทำกันเยอะจนออกมาเป็นหนังสือเรื่องการตกแต่งสไตล์ Loft ....
นะ..พอออกมาเป็นหนังสือ..คนดูก็ดูที่รูป..ไม่รู้ context.. ก็เลย..เปิด..ก๊อป..ซะเลย กลายเป็น ก๊อปสไตล์ไป.. ทำไปทำมา นักออกแบบloft หลังๆก็ทำตัวเป็นstylish คือประมาณดูมาเยอะเห็นมาเยอะ ก็หยิบโน่น วางนี้ ไม่ต้องออกแบบใหม่ แล้วมันก็ออกมาดูงาม.ขายได้ จบ. (ใครเป็น stylish ก็อย่าคิดมากเพราะ stylish cretaๆก็เยอะ แต่ที่พูดถึงคือ หมายถึงพวกที่เอาง่ายขายคล่องนะ)
สำหรับบ้านหลังนี้.. เราพยายามค้าหาว่าตกลงแกอยากได้ สไตล์loft หรือ อยากได้ space แบบโล่งๆเหมือน loft .. การแอบถาม เราก็ต้องรู้ในใจบ้าง ว่าเราอยากให้บ้านมันเป็นอย่างไร.. เพราะฉนั้นเวลาถามจึงเหมือนถามให้แกตอบอย่างที่เราคิด..เหมือนที่โพล์ลชอบทำกัน. ตั้งคำถามให้ได้คำตอบอยางที่คิด.
สรุป แกอยากได้บ้าน ที่มีห้องโล่งๆ..โปร่งๆ ไม่ใช่ loft style.

ความต้องการต่อมาคือแก อยากจะให้ห้องครัว(ไทย) อยู่นอกบ้าน.. นอกบ้านในที่นี้คือ อยู่รวมกับส่วน service พวกแม่บ้าน ซักล้าง.. งั้นก็ง่ายละ.. เราเห็นถึง zoning ที่ค่อนข้างชัดเจน..ความต้องการของพี่เค้าคือ.. ความเป็น.. super private area .คือ คล้ายๆบ้านในบ้านอีกที.

โดยส่วนตัวผมเชื่อว่า ความงามของของสิ่งหนึ่งมักจะเกิดขึ้นจากเงื่อนไขที่มันต้องเป็น.
แต่ทีนี้ ลีลาการวางzonning ก็ต้องไปว่ากัน แล้วแต่ลายมือ.
อาคารเราจะแสดงเนื้อหาเท่าที่มันควรจะมีอยู่. เช่น เปิดช่องเปิดเท่าทีมันต้องเปิด เป็นบานประตูไม้ยาวจากบนถึงล่าง ดังนั้นรูปด้านอาคารจึงเหลือเพียงของสองสิ่ง..คือ ส่วนทึบ และส่วนเปิดเท่านั้น.
ส่วนอีกฝั่งที่เป็นห้องโล่ง ก็เป็นกระจกอาจจะสลับลายหน่อยเพื่อแก้ปัญหาเรื่องความร้อนและความเป็นส่วนตัว.

หลังนี้หลังจากคุยแล้วพี่เค้าก็โอ น้องเค้าก็โอ ถึงแม้จะแอบเหน็บว่าเหมือนโกดังจริงๆ ..(คอนเทนเนอร์) ..แต่สุดท้ายก็โอเค..เราก็สบายใจละ ทีนี้เพิ่งได้รับcomment เรื่องห้องน้ำหน้าบ้าน และกลางบ้าน.. ก็แก้กันไป เป็นการแก้เล็กให้สมบูรณ์.. แต่....ล่าสุดที่ต้องระทึกก็คือ.. กำลังจะเอาแบบไปให้ พ่อหมอดูฮวงจุ้ย เช็ค...
รอดูอยู่. พยายามเข้าใจว่าเค้าๆเป็นส่วนหนึ่งที่จะทำให้งานออกมาสมบูรณ์ทัง้ทางด้านทฤษฎี และ ทางด้านวิญญาณ
โอเคละ หลายคนอาจจะแย้งว่าฮวงจุ้ยมันเป็นวิทย์ แต่จะบอกว่า ก็ไม่ใช่ทั้งหมด.. เพราะมันมีหลายๆข้อที่อธิบายด้วยวิทย์ไม่ได้.. และก็เห็นบ่อยๆที่หมอสองคนก็ดูต่างกันสิ้นเชิง ยิ่งกลัว ยิ่งดู..ยิ่งกลุ้ม ..ซื้อบ้านจัดสรรอยู่ดีกว่า.

DeMRES

2007-05-27T20:26:00.001+08:00

PBV model

2007-05-26T18:11:00.000+08:00

PBVilla

2007-05-26T17:57:00.000+08:00

บ้านหลังใหม่ เพิ่งเสนอแบบไปอาทิตย์ก่อน(07-05-15)

อืมม เอาไงต่อดี

2007-05-22T22:55:00.000+08:00

ได้ผล หลังจากได้คุยแบบทั้งสอง เพือนมันก็เอาไปคุยต่อที่บ้าน.. ทุกคนก็เริ่มตื่นตัวขึ้นทันที เหมือนว่าถ้าเค้าๆไม่ตื่นตัว เคาอาจจะได้อยู่ในบ้านใหม่ที่ดูไม่น่าอยู่อย่างที่เห็นในภาพแน่ๆ..

แบบถูกปรับหลายหน ก่อนที่จะขยาย function ห้องจากเดิมที่อัดลงในบ้าน2ชั้นพอ ก็เกิดไม่พอเสียแล้ว.. และจาก สองชั้นก็เป็นสาม.. และจาก สามก็อาจจะเป็นสี่ได้ ..ก่อนที่ทุกคนจะช่วยๆห้ามกันเองก่อน.. เพราะทั้งนี้ทั้งนั้น เดิมที..ทุกคนมีงบในใจที่ 5ล้านเท่านั้น..

ตบๆกลับมาซะ

หลังจากได้หยุดการขยายอณาจักรเรียบร้อย ก็พอว่า อาคารมันต้องเป็นสามชั้น แต่จะทำไงให้ดูเหมือนไม่ใช้สามชั้น.. อันนี้เราก็ใช้สูตรการแก้ทั่วไปคือ เล่นระดับซะ ดูเหมือนจะได้ผล เหมือนกัน

แต่ไอเรื่อง mass อาคารเนี่ยซิ.. เครียด..

เราเลยลองทำ mass model คร่าวๆขึ้นมาก่อน.. ลองขึ้นแบบตามมีตามเกิดก่อน.. เพราะมันออกจะซับซ้อน ไม่เบา

เครียด.. ตึกอะไรวะเนี่ย..

หลังจากทำmass เสร็จ กลับบ้านเลย.. กลับไปตั้งสติสักกี่วัน.. แล้วค่อยๆคิดว่า จะเอาlogic ใหนเข้ามาจับมันดี.

ประดู่2 นำเสนอ

2007-05-22T22:03:00.000+08:00

อย่างที่บอก เพื่อนมันมีแบบในหัวแล้ว ประมาณว่าเค้าอยากได้บ้านประมาณ2ชั้น ตัวตึกชิดไปทางตะวันตกแล้ว หันหน้าอาคารมาทางทิศตะวันออก mass อาคารเรียบๆเป็นกล่องๆ พาดยาวจากหน้าบ้านจนถึงหลังบ้าน

บอกประมาณนี้ก็สามารถจบงานได้ไม่ยากนัก. นึกถึงประมาณอาคารแถวทหารอย่างไงอย่างงั้น

สำหรับถาปนิคถ้าลูกค้ามีความต้องการประมาณว่าอยากได้บ้านวางอย่างนั้นนี้ เพราะเรื่องแดด ลม ก็ไม่ถือว่าบีบบังคับมากเท่าไหร่ ตรงข้ามถือว่าเป็นการลดเวลาในการทำการวิเคราะห็เรื่องทิศทางการวางอาคารด้วย ถ้าอยากให้ชัวร์อีกนิดก็ลองไปเช็คที่ไซด์จริงว่าเรื่องแดดลมมันเป็นอย่างที่ว่าหรือไม่

ขั้นต้นเราลองทำแบบสัก2แบบ แบบหนึ่งวางตามที่เค้าอยากได้ อีกแบบก็ลองเสนอในอีกมุมมองหนึ่ง ควรจะต่างกันเลย

สำหรับบางโปรเจ็ค ขั้นตอนนี้ เราจะทำการเสนอแบบเพื่อหยั่งเชิงว่ามันจะไปทางให้ได้บ้าง และ ในอีกด้าน ลูกค้าบางคนอาจจะคิดไม่ตกตะกอนว่าจะเอาห้องเท่าไหร่อย่างไร.. ขณะที่เห็นบ่อยๆ สร้างบ้านสำหรับครอบครัวเดี่ยว อย่างน้อยก็ต้อง ดูความเห็นของคนสองคน(สามี ภรรยา) ซึ่งกว่าจะสรุปfunction ได้ก็ต้องใช้เวลาพอสมควร แล้วบ้านหลังนี้ เป็นครอบครัวเดี่ยวที่ลูกๆก็โตพอที่จะมีความต้องการบ้านแบบที่ตัวเองอยากเห็นแล้ว จึงต้องใช้เวลาปรับแบบอยู่หลายครั้ง

ดังนั้น เริ่มต้นเราจึงทำแบบประมาณว่าหยั่งเชิงก่อน

แบบ A แผ่เต็ม site สร้างcourt ส่วนตัว

แบบที่ 2 เป็นกล่องพาดยาวอย่างที่เจ้าตัวต้องการ

สังเกตุการเสนอของทั้งสองแบบ เราจะทำง่ายๆ ไม่เน้นโชว์ครั้งเดียวเกิด เพราะอย่างที่บอก เราไม่แน่ใจสำหรับเรื่องโปรแกรมที่เพื่อนมันคิดอยู่ ซึ่งหากเป็นลูกค้าอื่นที่ไม่รู้จัก การเสนอแบบ(ซั่วๆ)ประมาณนี้ เค้าอาจจะนิ่งได้ ประมาณว่า นี้เหรอ บ้านสำหรับคนอยู่.

เทคนิคที่เคยเห็นถาปนิคหลายๆคนทำในขั้นนี้ ..อาจจะประมาณsketch ด้วยมือ ลงสีบ้าง จุดประสงค์ก็เพื่อให้ลูกค้าได้เห็น scale และ โครงสร้าง function ของบ้านเค้าว่ามันจะเป็นอย่างไรได้บ้าง ซึ่งอาจจะส่งผลให้เค้าและเราเกิดไอเดียใหม่ได้ระหว่างการคุยงาน

แต่ถ้าเป็นงานที่ประเภทต้องวัดใจกัน ..การ sketch ไม่เพียงพอเสียแล้ว..

ประดู่2

2007-05-19T15:49:00.000+08:00

วันหนึ่งเพื่อนทีเรียนถาปัดมาด้วยกัน มันเพิ่งกลับจากเมกา โทรมาไหว้วานให้เราช่วยหาเด็กไปรางวัดบ้านมันหน่อย. มันบอกว่าจะทำบ้านใหม่ เรียบๆง่ายๆมีแบบในใจแล้ว และช่วยหาเด็กเคลียรแบบให้หน่อย. เราเลยรับปากว่าจะหาให้ ไม่นานมันก็โทรมาปรึกษาใหม่ว่า..มึงรับทำงานง่ายๆอย่างงี้มะ..คือ มันเกรงใจแหละว่าเราจะไม่อยากรับงานเล็กทำ ตอนนั้น เรายังไม่รับปาก ก็ต้องขอลองพาเด็กไปดูบ้านมันก่อน

จริงๆเรื่องของขนาดก็เป็นปัจจัยสำคัญในการเลือกโปรเจ็ค ในงานสถาปัตยกรรม บ้านส่วนตัวถือเป็นประเภทงานที่มีความขัดแย้งในตัวเองมากๆ.. คือ เป็นงานที่ใช้เวลาในการทำงานนาน เป็นงานที่ใช้เวลาในการแก้แบบบ่อย แล้วส่วนใหญ่ลูกค้าก็คาดหวังจะเห็นบ้านในภาพที่เค้าเคยเห็นจากหนังสือเล่มใหนสักแห่ง ตรงกันข้าม ในมุมผู้สร้าง(ถาปนิค,ผู้รับเหมา) อยากสรุปแบบเร็วๆ ทำเร็วๆ ลูกค้าเข้าใจและชอบแบบที่ตัวเองเสนอ.. ค่าแบบสูง อันนี้สำคัญเลย..

งานขนาดเล็กเช่นบ้าน การเรียกค่าแบบจึงไม่สามารถยึดการคิดค่าแบบโดยการคิดตามขนาดของพื้นที่ เราจึงคิดตามระยะเวลาในการทำงานแทน. ถ้าหากเป็นกรณีฟรีเล้นส์ ก็คุยง่าย เพราะเค้ากินเองหมด..แต่ถ้าเป็นบริษัท เค้าก็ต้องมีค่าใช้จ่ายในส่วนอื่นๆ เช่นค่าเลขา ค่าแอร์ etc. ทำให้ราคาค่าออกแบบก็สูงขึ้นไปอีก ในขณะที่ทางลูกค้าแน่นอนไม่ว่าจะเป็นใครก็ต้องการจ่ายน้อยแต่ได้งานมากเป็นธรรมดา. ดังนั้น งานบ้านจึงเป็นประเภทงานที่ส่วนใหญ่จะได้รับการปฎิเสธจากออฟฟิต และ บางทีลูกค้าคุยไม่ดีเหมือนจะจุกจิ๊กหน่อย ผู้สร้างก็อาจจะตอบว่าช่วงนี้งานเยอะ ไม่ว่างทำให้ ส่งผลให้ลูกค้าหลายลายต้องไปเผชิญโชคกับผู้สร้างที่ทำงานเพื่อ..เงิน... ผลงานก็จะตอบตามเงินที่ลูกค้าจ่าย..

งานนี้เป็นความลงตัวอีกแบบ ซึ่งบังเอิญ เพื่อ่นมันเคยเห็นว่าเราทำงานอย่างไร แล้วเราก็รู้วามันชอบแบบใหน..เรียกว่าอย่างน้อยก็คุยภาษาใกล้เคียงกัน เรื่องราคาค่าแบบก็เป็นแบบเป็นกันเองจริงๆ (แต่เจ้าตัวแออบบ่นว่าแพง )จริงๆไม่แพงหรอก.. เพราะถ้าลองคิดดู บ้านหลังหนึ่ง..ถาปนิคต้องอยู่กับมันอย่างน้อยก็1ปีครึ่ง กว่าจะสร้างเสร็จ.... ก็เอาจำนวนเดือนหารดูก็จะรู้ว่าเค้าอยู่ได้หรือไม่.
ไซด์อยู่ที่ซอยประดู่ หล้ากว้างประมาณ14ม.ลึกประมาณ25ม. ข้างเป็นคลอง เป็นโครงการจัดสรรเก่า บ้านหลังนี้ได้ยินว่าป๊าม๊าซื้อตอนเค้าๆอายุประมาณ30 โอ...นี้เราอายุมากกว่าเค้ายังไม่มีปัญญาซื้อสักหลัง.. คนสมัยก่อนเค้าเก่งวะเนอะ.

ก็เป็นบ้านหลังแรก พอมีบ้านปุ๊บก็ได้ลูกๆที่จะมาทำบ้านใหม่นี้เหละ..
ทางด้านตะวันตกมีต้นมะม่วงต้นใหญ่ แต่เป็นเพราะมันเป็นแหล่งเพาะเหล่าบรรดาปลวก เจ้าของบ้านจึงตัดสินใจฟันทิ้งเสีย.. ปวดใจถาปนิค(เหมือนกระแดะ แต่รู้สึกจริงๆ)..แต่ก็ค่อยหาต้นที่สมบูรณ์กว่ามาปลูกละกัน

เอาเป็นว่าหลังจากไปดูไซด์แล้ว ก็เหมือนกับว่าเราต้องทำซะแล้ว เพราะได้เจอป๊าม๊าเค้าและลูกๆที่เหลือ คุยแล้วถูกคอ คืออย่างน้อยก็ไม่จุกจิ๊ก น่าจะคุยง่าย.. ทำไมเราต้องเน้นบ่อยเรื่องจุกจิ๊ก จริงๆแล้วมันเป็นสิทธิ์ที่ลูกค้าจะทำได้ แต่เราก็ต้องประเมิณตัวเองด้วยว่าจะรับมือไหวหรือไม่ถ้าต้องเจอลูกค้าตลอด2ปีที่เหลือ.. มันเหมือนการรู้จักเพือ่นขึ้นอีกครอบครัว.. ถ้าเราคุยรู้เรื่อง เราก็จะได้ญาติเพิ่มอีกสกุลหนึ่ง เพราะเค้าจะบอกต่อๆกัน.. แต่ถ้า เราทนทำและบังเอิญจบไม่ดี ผลมันจะแย่กว่าที่เราคิด..

ดังนั้นขั้นตอนการเลือกทำหรือไม่ทำบ้านถือเป็นขั้นตอนที่ต้องใส่ใจเลยทีเดียว

CD

2007-05-19T14:01:00.000+08:00

นอกจากเรื่องโครงสร้าง งานระบบไฟฟ้า สุขาภิบาล ซึ่งจะต้องไปให้ถึงแล้ว ความละเอียดในการจบขอบวัสดุก็เป็นเรื่องที่จะต้องคิดกันด้วย ในงานนี้อย่างที่เราได้คิดเรื่องตรรกะในการใช้วัสดุ การที่จะทำให้สองระนาบมาบรรจบกันแล้วแสดงวัสดุของมันโดยไม่ถูกวัสดุอื่นๆมาแทรก ก็เป็นโจทย์ที่พยายามคิด

โดยทั่วไปสังเกตุเห็นว่า ส่วนของฝ้าเพดานที่จะวิ่งมาชนขอบของหลังคา มักจะคำนึงถึงเรื่องน้ำฝน อืม จริงๆควรจะเขียนว่า"ต้อง" คิดถึงเรื่องฝน

เพราะเมืองไทยเรามีมรสุมมาก สังเกตุบ้านใครมีชายคาหรือ กันสาดคอนกรีต ในตอนที่ฝนตกหนักๆ ลำพังดีเทลฝ้าที่มีเพียงล่องคอนกรีตในน้ำหยด ระยะของล่องอาจจะไม่เพียงพอที่จะหยุดน้ำฝนได้ ซึ่งทำให้น้ำฝนจะวิ่งข้ามเส้นล่องนั้น วิ่งเรียบฝ้าเพดานลึกเข้าไป บางทีอาจจะลึกถึงเมตร ซึ่งก็แล้วแต่ความรุนแรงของพายุ เกิดขึ้นครั้งสองครั้งคงไม่ทำให้วัสดุเสียหาย แต่นานๆเข้า ฝ้าเพดานก็อาจจะเกิดการซึกกร่อนของผิวเคลือบ สีจะด่างเกิดเป็นคราบน้ำฝน ไม่น่าดู .

ดังนั้น การหยุดน้ำฝนจึงเป็นดีเทลที่ถาปนิคไทยต้องช่วยๆกันออกแบบหน่อย จะได้มีดีเทลดีๆใช้กัน

แบบแรกเป็นแบบทั่วไป ซึ่งแก้ปัญหาได้เบร็ตเสร็จ ผู้รับเหมานะ ปลื้มมาก เพราะทำง่ายและถ้าเกิดปัญหาก็สามารถบอกลูกค้าได้ว่ามันก็ไม่มีทางอื่นอีกแล้ว บ้านอื่นเค้าก็ทำกันอย่างนี้.. บราๆ

แบบนี้ ถ้าสังเกตุมันจะพัฒนาการมาจากบ้านหลังคายุค40ปีก่อน.. หลังคาที่โครงเป็นไม้ จันทันจะยื่นยาวเพื่อบังแดด ใต้จันทันจะปิดด้วยระแนงไม้ ตีเว้นร่องระบายความชื้น ที่ปลายจันทันจะปิดด้วยไม้เชิงชายซึ่งความหนาไม้ก็อาจจะประมาณครึ่งนิ้วหรือ3/4นิ้ว อันนี้เราก็ไม่สันทัดเท่าไหร่ ยังต้องการการศึกษาอีกหน่อย..

ไม้ปิดจันทันหน้าจะกว้างหน่อย ความหนานี้ไม่ใช่เพียงเพื่อปิดหน้าตัดจันทันและหน้าตัดระแนงเท่านั้น แต่จะต้องเลยระแนงลงมาอีกประมาณ1นิ้ว ทั้งนี้มันจะทำหน้าที่เป็นขอบหยดน้ำไปในตัว.. เวลาหน้าฝน น้ำฝนจึงจะไม่วิ่งย้อนขึ้นไปทำความเสียหายให้กับฝ้าระแนง

ดีเทลนี้ทำจริง ออกมาสวยเลย.. เพราะมันมีความเป็น model สูง วัสดุระนาบแนวตั้ง(เชิงชาย)เวลาหักมุมเป็นระนาบแนวนอน(ฝ้าระแนง)ก็จะเปลี่ยนเป็นวัสดุใหม่ทั้นที..ความหนาของไม้เชิงชายเล็กพอที่จะให้เกิดความรู้สึกต่อเนื่องของๆสองประเภท.

แต่พอมีการวิวัฒนาการมาเป็นหลังคาแบน โครงหลังคาก็ถูกเปลี่ยนเป็นคอนกรีต มีคานหนาเตอะ อย่างน้อยก็20ซม. ถ้าจะลดได้ก็ต้องทำเป็น fin คอนกรีตยืนลงมารับฝ้า.. อยากน้อยสุดก็ 7ซม. หรือเอาละช่างบางคนที่มีความสามารถมากก็สามารถทำให้เล็กกว่านี้ได้อีก.. แต่สุดท้ายก็หนีไม่พ้นจะต้องเห็นคงามหนาของfinคอนกรีตเส้นนี้วิ่งเป็นกรอบรอบหลังคา..แล้วยิ่งเถิบฝ้าขึ้นสูงเพื่อให้น้ำฝนไม่ใหลเข้าฝ้าก็ยิ่งทำให้เห้นความแตกต่างของระนาบนี้... ทำให้เกิดความไม่สมบูรณ์ของระนาบนั้นๆ (ซีเรียสไปปล่าว..) อันนี้พูดอยาก เพราะถ้าไมjพูดให้เจ้าของฟังเค้าก็ไม่รู้สึกมันประหลาด และถึงจะพูดให้เค้าฟัง เค้าก็ไม่รู้สึกว่ามันจะแตกต่าง.. แต่การทำอะไรขึ้นมาสักชิ้น ตัวงาน มันจะบ่งบอกถึงความเข้าใจต่อสิ่งที่เค้าสร้างขึ้นได้มากกว่าการนั่งอธิบายความหมายของสถาปัตยกรรม.

แบบต่อมา ที่สอง อันนี้ดีขึ้นอีกหน่อย.. ได้พยายามคิดแล้ว.. คือ set ให้ฝ้าระดับเดียวกับfin โดยเว้นล่องให้หยุดน้ำฝน..อันนี้ก็ต้องดูว่า ถ้าชิดเกินไป ก็อาจจะไม่สามารถหยุดห่าฝนก้อนใหญ่ได้ แต่ที่อยากจะให้สังเกตุดูก็คือ เรายังคงหนีไม่พ้น skirt รอบบ้านอย่ดี.. ที่สามารถทำได้ก็คือ เลือกทำฝ้าcement board หรือ พวกconwood หรือ shera ใหญ่ๆ ปิดแล้วโป้วให้เรียบทาสีเดียวกับfin .. แต่ก็ทำได้แค่วัสดุนี้ พอจะเปลี่ยนเป็นไม้ก็ไม่ได้ละ บางคนก็บอกว่าไม่ก็ทาสีไม้ให้เหมือนท้องfin ไม่ก็ทาสีท้อง fin ให้เหมือนไม้.. ..ถ้าเป็นอย่างนั้น..ก็ไม่ต่างกับการระบายรูปหน้าต่างเพื่อให้รู้สึกเหมือนมีช่องเปิดบนกำแพง..

แบบอีกสองอันเป็นลักษณะการหยุดน้ำฝนโดยการเพิ่มล่องบน fin อีกชั้นซึ่งเห็นได้ทั่วไป

ความหมายที่เราพยายามจะไปให้ถึงตรรกะของการบรรจบวัสดุ ก็คือการทำอย่างไรให้แต่ละระนาบได้แสดงพื้นผิวของวัสดุที่มันควรจะเป็นโดยไม่มีวัสดุแปลกปลอมอื่นๆแทรกขึ้นมาระหว่างจุดต่อของวัสดุเหล่านั้น..

งานนนี้เราได้ทดลองประดิษฐ์ดีเทลหลายจุดต่อขึ้น ซึ่วคิดว่าระหว่างก่อสร้างอาจจะต้องมีการปรับไปตามการก่อสร้างจริงด้วย ถึงเวลานั้นอาจจะได้ผลลัพธ์ที่น่าสนใจกว่านี้

DD

2007-05-17T18:20:00.003+08:00

ในความเป็นจริง ได้พยายามปรับเข้ากับแปลนแล้ว ปรากฎว่าในหลายจุดจะเกิดความขัดแย้งกันขึ้น ไม่ว่าจะเป็นระเบียงยาวหน้าห้องนอนซึ่งทะลุเข้าไปในส่วนห้องอาหาร..ตกลงผนังมันควรจะเป็นไม้หรือปูนเป็นต้น..
ทั้งนี้ทั้งนั้นความขัดแยงนี้ก็เกิดจากการคิดตรรกะวัสดุหลังจากplan ได้ถูกกำหนดขึ้น..และบางทีเราก็อาจจะช้าเกินไปที่จะแก้ไขแปลน
โปรเจ๊คนี้อาจจะได้เรียนรู้ขั้นตอนการคิดงานและลำดับความสำคัญของขั้นตอนในการคิดได้บ้าง

สำหรับ DD ก็เตรียมแบบสำหรับการยืนขออนุญาติด้วย.

จำได้ว่าการยืนขออนุญาติที่เขต..ก็ใช้เวลาไปมาประมาณเกือบ10หนได้. แก้นั้นนี้และจบด้วยการต่อรองที่ลงตัวทั้งสองฝ่าย.

material logic

2007-05-17T18:04:00.000+08:00

กลับไปคิดๆเรื่องlogicในเรื่องmass กับเพื่อนรวมงาน แล้วได้ข้อสรุปประมาณนี้

mass อาคารเดิมถูกcutด้วยspceสวน..เกิดmaterial surface A.

cut ด้วยspaceใช้สอยซ้ำครั้งที่สอง ทำให้เกิด layer ของmaterial ลึกเข้าไปอีกขั้น เกิดmaterial surface B.

คร่าวนี้ก็ดูว่าชั้นใหนควรใช้วัสดุอะไร

เราเลือก A.เป็นคอนกรีตผิวขรุ และB.คือ ไม้

ในโมเดล ยังมีส่วนที่ต้องแก้ไขอีกหน่อย..ตามlogic faceส่วนที่ถูกตัดชั้นที่2 ควรจะมีวัสดุเดียวกับพื้นและฝ้าแต่ที่เห็นกลับเป็น สีเข้ม ซึ่งปัจจุบันคิดเป็นอลูมิเนียม dark gray powder code.

เดิมทีคิดว่าน่าจะเป็นประตูหน้าต่างกรอบไม้..แต่เนื่องด้วย cost และการดูแลรักษา จึงได้เปลี่ยนเป็นอลูมิเนียม คร่าวนี้ก็อาจจะแก้ไขได้สองทาง คือ..แยกคิด surface ชั้น 2 ออกเป็น vertical surface เป็นเหล็ก horizontal surface เป็น ไม้ หรือไม่ก็อาจจะเลือกที่จะคงlogic เดิม โดยเลือก aluminium frame มีสีเดียวกับพื้นและฝ้า.

ในกรณีนี้ ผมเลือกที่จะให้สีมีเนียมเป็นสีเดียวกับไม้ เพราะต้องการเน้นความแตกต่างของวัสดุที่เกิดจากการใช้spaceในการใช้งานมาตัดซ้ำ

ส่วนของ pavillion จะลดระดับลงต่ำกว่าระดับสระว่ายน้ำ ซึ่งจริงๆเป็นความไอเดียของเจ้าของบ้านที่อยากให้เวลาในนั่งในศาลาจะเห็นระดับน้ำที่ระดับสายตา

สำหรับด้านหลัง เปิดช่องเปิดตามความเหมาะสม โดย้หลักการเดียวกันกับด้านหน้า คือ ถ้าตัดครั้งที่1 จะเกิดผิวขรุสีเข้ม

model

2007-05-15T20:50:00.001+08:00

ขึ้นมาแล้วงงๆ นะ.. มันดูยังไม่คลิ๊กเท่าไหร่ .. อืม..สังเกตุได้ว่เราคงไปเจออะไรสังอย่างแล้วอยากจะเห็นภาพอย่างนั้นในงานนี้.

จำได้ว่า ทำแบบค่อนข้างเร็ว แล้วเน้นinterior space ก่อน.. แบบใหม่ต้องแก้ exterior ID อีกเปรอะหนึ่ง

เสนอแบบอีกครั้ง

2007-05-15T20:45:00.001+08:00

แบบใหม่ได้ทำการแก้ใขและเพ่มเติ่มความต้องการที่เพิ่มเติมจากครั้งก่อน..จิงๆแล้ว แบบแรกที่เราทำไปก็ค่อนข้างเหมือนเสี่ยงดวง. คือเจ้าของยังไม่มีโปรแกรมอะไรมากแล้วก็ไม่แน่ใจเรื่องที่ว่าจะสร้างหรือไม่ ซึ่งก็เป็นปรกติของถาปนิคทุกคนที่ต้องเจอ ถ้าไม่ใช่โปรเจ็คป๊าม๊าตัวเองละก็ โปรเจ็คอื่นๆก็ต้องเตรียมใจเผื่อไว้ครึ่งหนึ่งด้วย

แบบใหม่นี้จึงค่อยข้างคิดรอบคอบบนพื้นฐานการคิดเรื่องการวางฝังเดิม

แบบบ้านใหม่ถูกปรับเป็นตัว L โดยเน้นหันหลังให้กับทางเข้า เพราะเราตระหนักดีกว่าถ้ารถเจ้าของซึ่งมีอยู่8คัน ต้องวิ่งเข้าออกทางเดียวกับผู้เช่าแล้ว มันคงเป็นการรบกวนความเป็น

ส่วนตัวไม่น้อย ดังนั้นการทำทางเข้าเป็นเพียงแค่ช่องที่มิดชิดประมาณหนึ่งและหันหลังให้กับทางเข้าจะช่วยให้แบ่งเขตความเป็นส่วนตัวได้อย่างมาก

การเข้าตัวบ้านจะทำทางขึ้นหลักอยู่หน้าบ้านมีบันไดเชื่อมสู่ชั้นบน เพิ่มพท.หน้าประตู้ซะหน่อยจะได้ไม่ดูเหมือนขึ้นหอพัก มีประตูรองอยู่บริเวณโรงจอดรถ

จริงๆเรื่องประตูหลัก รองในความหมาย จะหมายถึงหน้าตาของทางเข้า แต่สำหรับในการใช้งานแล้วประตูรองกับถูกใช้งานเป็นประจำ ดังนั้นในการออกแบบจึงน่าจะเพิ่มระดับความสำคัญของหน้าตาประตูทั้งสองเท่าๆกัน.

อาคารจะล้อมสระว่ายน้ำ แยกpavillion หรือศาลาออกมาฉายเดียวนอกอาคาร ซึ่งก็ช่วยให้เกิดกรอบของspaceที่ดูเหมือนจะปิดล้อมด้วย function ส่วนอื่นๆสามารถเช็คดูตามรูปได้

ในข้านนี้mass ของอาคาร เรายังเบลอๆอยู่ L shape ละแน่นอน แต่ที่เหลือภายนอกยังไม่เห็นรายละเอียด.. ต้องลองขึ้นโมเดลมาดูก่อน..

วิธีการนี้สังเกตุได้ว่าขึ้นลักษณะการวางอาคารก่อน แล้วค่อยมาดูmass ทีหลังซึ่งจะบอกว่าผิดวิธีก็ไม่เชิง แต่โดยส่วนตัวแล้วไม่ค่อยได้ทำเช่นนี้บ่อย. ส่วนใหญ่จะคิดตั้งแต่การวางผัง mass และก็identity ของงานจบภานในหนึ่งpresent ขายได้ไม่ได้ก็ว่ากันอีกที

จากประสบการ์ณ การคิดงานไม่มีกฎใดจะประกันได้ว่าเราจะคิดงานได้ บางทีสามารถเริ่มจากspace หนึ่ง หรือบางทีอาจการวางผัง หรือไม่บางทีก็เริ่มจากการสนใจสิ่งของที่ไม่เกี่ยวกันอาคารนี้ก็ได้ หรือไม่ก็อาจจะเกิดจากแรงบันดาลใจบางอย่าง เช่นการเห็นspace หนึ่งๆแล้วทำให้เกิดจินตนาการอีกอันหนึ่ง ก็ได้

สวนพลู

2007-05-13T16:30:00.000+08:00

หลังนี้เกิดขึ้นมาเพราะคนรู้จักอีกนั้นแหละ เป็นครอบครัวของน้องที่รู้จักกันตั้งแต่ก่อนเข้ามหาลัย ซึ่งจิงๆการคบกันของพวกเราก็ถือว่าแปลก ไม่ค่อยได้คุยกันหรอก แต่ถ้าได้ยินเสียงก้จะจำได้ว่าเป็นมัน.

บังเอิญเราก็กลับมาพอดีก็เลยโทรหาเป็นเรื่องปรกติ บ้านนี้(ครอบครัวนี้)รุ่นพ่อแม่เค้ามีพลังในการทำงานมากๆ ตื่นตัวกับการทำธุรกิจตลอดเวลา ซึ่งก็ทำให้เราได้เรียนรุ้วิธีการคิดจากเค้าเช่นกัน

มีที่อยู่ในซ.สวนพลูขนาดประมาณ 20x20 ม. รอบปจัจุบันมีอยู่สองด้านที่เป็นตึกสูง และอีกสองด้านจะเป็นตึก ประมาณ4ชั้น ..

เป็นโจทย์ทั่วไปของอาคารที่อยู่ในเมืองและมีพื้นที่จำกัด ดารจะทำบ้านส่วนตัวสักหลังก็ไม่น่าจะยากนัก แต่โจทย์ที่เพิ่มเติมขึ้นมาคือ หลังนี้จะใช้เป็นบ้านสำหรับปล่อยเช่า.
ดั้งนั้นโจทย์ของการปล่อยเช่าจึงมีความต้องการเรื่องพื้นที่มาก อีกทั้งชั้นล่างเจ้าขอจะขอแบ่งไว้เป็นสำหรับจอดรถส่วนตัวของเค้าประมาณ8คัน!! ของผู้เช่าอีก 2 คัน.. รวมทั้งหมด 10 คัน.

ดูจากพื้นที่.. 10คันรวมวงเลี้ยวก็ฟันธงได้เลยว่าบ้านจะต้องเป็น3ชั้นอย่างต่ำ

ในการวางผังรวม สำหรับบ้านพักทั่วไป เราจะชินกับบ้านสไตล์ Land (land&house)คือ เป้นบ้านที่มีบริเวณรอบ อยู่ในแมกไม้ ประมาณว่าสวนล้อมรอบ แต่สำหรับโจทย์ในเมืองแล้วและยิ่งเป็นsite ที่มีตึกกระนาบเช่นนี้แล้ว จำเป็นต้องพลิกวิธีการวางใหม่
แบบแรกเป็น การวางอาคารปรกติ คือ เป็นบ้านที่ยินดีต่อ สิ่งรอบข้าง แบบนี้เหมาะกับบ้านที่อยู่ตามป่าเขา คือ take view รอบตัว

แบบที่สอง คือแบบในเมืองคือ รอบข้างมันไม่น่าดู เลยหันหลังให้ซะแล้วสร้าง OASIS ของตัวเองขึ้น แบบนี้จะเห็นบ่อยเลยสำหรับเมืองที่มีความแห้งของอากาศ เช่น ทางเหนือ(จีน, เมืองแขก) อากาศของเค้าแห้ง เค้าไม่ต้องการให้ลมมันพัดให้ความชื้นในบ้านหายไป เพราะถ้าอากาศมันแห้งมาก คนอยู่ก็ไม่สบาย คอแห้ง เป็นโรคง่าย..ถึงแม้อากาศเค้าจะร้อน แต่เป็นร้อนแห้ง เวลาคนเราเหงื่ออกก็จะรู้สึกเย็นเพราะ เหงือมันระเหย เอาความร้อนในร่างกายเราไปด้วย

ตรงกันข้าม..ถ้าเมืองไทย..เป็นร้อนชื้น. การที่เหงื่อออกมาแล้วกว่าจะระเหยได้ก็ยากเพราะความชื้นในอากาศสูง อยู่แล้ว เราๆจึงต้องมี พัดลมในการช่วยพัดในเหงื่อมันแห้ง ตัวจะได้เย็น..

ทีนี้ ถ้าเป็นบ้านที่อยู่ในสภาพอากาศแบบร้อนชื้นจึงต้องการลมในการระบายความชื้นเหล่านั้น บ้านไทยจึกเป็นเสมือนนวัตกรรมที่ถาปนิครุ่นทวดได้พยายามทดลองขึ้นมา.

กลับมาที่บ้านสวนพลู เราวางแนวทางไว้ว่าอาคารต้องหันหลังให้สภาพแวดล้อม เพื่อให้เกิดความ ส่วนตัวสูงสุด เรายกเลิกอาคารบางด้านทิ้งเพื่อการระบายลม จึงได้การวางอาคารเป็รรูปตะเกียบคู่กระนาบ เว้นกลางบ้านสำหรับพื้นที่outdoor ส่วนตัว

ทางเข้าจะอยู่ทางขวามือ ดังนั้นการวางzoning จึงไล่ลำดับความเป็นส่วนตัวจากขวามาซ้าย อาคารต้องเชื่อมต่อกัน เราจึงให้ function ทางขวาเป็นพวกpublic เช่นห้องรับแขก ด้านซ้าย(หลัง)เป็นพวก semi public เช่นห้องนั่งเล่น ห้องทำงาน แล้วตรงกลางก็ให้เป็นfunctionกลางๆ ได้แก่ห้อง อาหาร ครัว เพราะคงคนอยู่คงต้องเชิญแขกนอกมากินข้าวบ้านเค้าละ

ห้องทานข้าว pantry island จึงเหมือนอยู่ระหว่างตึกสองตึก และ อยู่ระหว่างคอร์ตสองคอร์ต เราจึงคิดว่าให้เป็นเหมือน pavillion โปร่งๆให้ สวนทั้งสองมันเกิดความต่อเนื่องกัน .. นี้อธิบายเหมือนในตำราเลยนะเนี่ย

แอะ ไม สีupload มันเพี้ยน..หว่า.

ปัญหาที่เห็นก็คือบันได้สองตัว แล้วก็ห้องนอนแคบเกินเพราะพื้นที่ถูกแบ่งซอยเป็นสามส่วน..ห้องwalk in ก็ไม่ใหญ่พอ..แต่ทั้งนี้ทัง้นั้น สามารถปรับกันได้

ลองดูspace ที่เกิดขึ้น

ก็ประมาณนี้.. เป็นแบบแรกที่ทำเร็วๆประมาณอาทิตย์หนึ่งเพื่อเสนอแบบดูก่อน

จิงๆ โปรเจ๊คนี้ชอบอย่างคือเจ้าของค่อยข้างจะเปิดรับสิ่งใหม่ๆ เค้าจะดูที่เหตุผลและวิธีการคิดเรามากกว่าจะดูสไตล์ ดังนั้นเริ่มแรกเค้าก็บอกว่าอยากเห็นไรใหม่ๆ

โชะ..เข้าทางเรา

อืม..สิ่งหนึ่งที่หลายๆคนกลัวกันมากๆคือ เค้าต้องการอาศัยในบ้านที่มีความรู้สึกอบอุ่น enclose ..แล้วบังเอิญอาคารที่เรียบกริ๊ปที่ถ่ายลงตามหนังสือเท่ห์ๆก็มักจะแข็งทื่อ แห้ง จนเหมือนจะไม่ได้ออกแบบมาสำหรับให้พักอาศัย... สิ่งนี้มันเป็นจุดสำคัญที่ถาปนิคและเจ้าของต้องมีจุดยืนรวมกัน..หรือพูดง่ายๆว่าคอเดียวกัน

บ้านที่เรียบกริ๊ป เค้าชอบกันเพราะความสะอาดและเป็นระเบียบ ทั้งภายนอกแบะภายใน ที่แสดงระนาบที่ชัดเจน เป็นความงามที่เข้าใจง่าย ผมไม่ได้พูดถึงงานชิ้นนี้ แต่กำลังนึกถึงงานที่ดีๆอย่างของ pawson หรือพวก spanish architect ความงามของความเกลี้ยงนั้นเป็นแบบฝึกหัดขั้นสูงสำหรับผู้ออกแบบได้จัดวางระนาบและองค์ประกอบที่มีไม่กี่ชิ้นให้เกิดความสัมพันธ์กันที่น่าสนใจ ถาปนิคต้องทำใจมากหน่อย เพราะส่วนใหญ่ไม่แน่ใจว่ามันเกลี้ยงไปหรือปล่าว..บางคนทำใจไม่ได้เลยต้องแอบเอาเครือ่งประดับมา"ถม"ซะงั้น..

แต่อย่างไรก็ดี การที่จะชอบ ความงามที่เป็นรายละเอียดก็ต้องเข้าใจว่าสิ่งที่นำมาวางด้วยกันเยอะๆนั้นจะวางอย่างไรให้ ไม่รู้สึกเหมือนกำลังเดินในหอศิลป์หรือ ร้านขายของเก่า. และนี้แหละที่เค้าถือว่าเป็นชั้นเชิงในการออกแบบ.(พูดแล้วนึกถึง งานโรงแรมในเชียงไหม่สองชิ้น.. ดาราวดี VS ทัมมารีน)

CD2

2007-05-13T14:14:00.001+08:00

ดูแบบแล้ว เขียนเยอะนะ อูยย.. งานแค่นี้แอบมีwall sectionด้วย แต่จิงๆแล้ว เราออกจะอายซะมากกว่า เพราะรู้ว่ามีหลายจุดที่หมกอยู่ และยิ่งเป็นผู้ที่อยู่ในวงการนี้มานาน ดูปุ๊บก็รู้ว่าแบบมันยังอ่อน..
สิ่งหนึ่งที่เราๆถาปนิคทุกคนต้องทำคือการจินตนการถึงการมาพบกันของจุดต่อทุกจุด ถึงแม้ในการก่อสร้าง จะไม่ใช่อย่างที่เราคิดก็เหอะ แต่เราต้องจิตนาการก่อน เพราะในอาคารหนึ่งๆที่มีจุดต่อมากมายจะต้องมารวมอยู่ด้วยกันอย่างลงตัว ภายใต้หลักการที่เรากำหนด....
การเขียนแบบของเราก็เช่นกัน.. แบบนี้เราคิดว่าถ้าวงกบมาอยู่กับไม้ปาร์เก้ มันต้องอยู่อย่างไร.บนเส้นอ้างอิงใหน. เขียนมันขึ้นมาก่อน.. แล้วถ้าวันหนึ่งเราพบว่าdetial นี้มันจะทำให้น้ำซึมเข้าไม้..ก็มาแก้deatilนั้นๆ โดยมีเส้นอ้างอิงที่รูปด้าน level พื้นห้อง..etc.
นั้นคือประสบการ์ณที่ต้องอาศัยการค้นหาและแลกเปลี่ยน
เราจึงมักจะเห็นสถาปนิครุ่นใหญ่สร้างสรรงานออกมาแล้วลงตัวทั้งทางด้านความงามและการใช้สอย.

ปล.วันนี้ไปประชุมเรื่องวงกบมีเนียมมา.. โอแม่เจ้า.. supplier เก่งโครต เป็นจาร์ยได้เลยนะเนี่ย..
เบอร์ติดต่อ เผื่อใครออกแบบแล้วอยากได้งานถึงๆ

คุณ สุทิพย์ ชินวงศ์ 029043046 เค้าทำงานให้ IAW มาตั้งแต่เริ่มๆอะ ก็งานคลีรีมายา เขาใหญ่ (ไม่รู้โม้ปะ) ก็ถ้าสนใจก็ลองโทรคุยดู

CD(construction drawing)

2007-05-13T14:14:00.000+08:00

โอออออ.. ขั้นนี้ ส่วนมากเต็คเด็กๆ หรือที่เราเรียกว่าyoung designer(ไม่อยากเรียกว่าyoung architect เพราะมันยังไม่ถึงขั้นนั้น) จะค่อนข้างไม่อยากเตะ อาจจะเป็นเพราะมันไม่รู้ ไม่มีประสบการ์ณมัง่เลยพาลให้กลายเป็นการเหนื่อหน่าย บางคนถึงขั้นลาออกดื้นๆเพราะหัวหน้าให้ทำแต่งานคอน..

ก็จะเป็นข้อดีมากถ้าน้องรู้ตัวว่ากูจะจบเป็นมือปืนรับจ้าง เรือ่งงานออกแบบอบ่างเดียว วาดๆเขียนๆ ลงสีๆ ...สวย ขายงานได้ จบ.. ไม่ได้แดกดัน แต่มันมีวิธีนี้จริงๆแล้วมันก็ไม่ผิดด้วย เพราะทุกคนสามารถเลือกที่จะทำอย่างที่ทุกคนอยากทำนะ อยูที่ว่าเค้ามองแล้ว รู้แล้วว่าตัวเองจะทำอะไร อย่างไรนะ

ก็ไปไกลเลยวะ

เชื่อว่าเต็คยิ่งใหญ่ทุกคนจะรักงานคอนนะ และเป็นส่วนที่จะทำให้เค้าสามารถกำหนดให้ช่างแต่ละคนทำตามภาพวาดของเค้าให้เป็นจริง เป็นกำหนัดลึกๆของถาปนิคทุกคน เมื่อจิตนาการแล้วก็อยากจะเห็นมันเกิดขึ้น.. ได้เดินเข้าไปในspaceที่ว่า ถึงแม้เดี๋ยวนี้มันจะมีโปรแกรมประเภท realtime renderingแล้วก็ตาม แต่มันก็ไม่สามารถเทียบได้กับสถาปัตกรรมจริงๆ

เพราะความสุขมันอยู่ตรง ขณะที่มันได้ก่อสร้าง..ได้เห็น คนงานแบกปูนเหงื่อไหล(ออกแนวเกย์แรงงาน) เมียคนงานนั่งดัดเหล็กเส้น ลูกๆเค้าไม่ไปเรียน แต่กลับนั่งเล่นทรายเล่นปูนอย่างเมามัน ทุกคนทำงานเพื่อสร้างspaceที่เราเขียน (จิงๆพวกเค้าไม่คิดมากหรอก ขายแรงงานหาเงินเลี้ยงครอบครัวมากกว่า)

และถ้าได้ไปเดินในsiteที่กำลังก่อสร้าง จากหลังอาหารเที่ยงที่ดูจะซึมๆเพราะอิ่มเกิน ก็กลับกระปี้กระเป่าผิดหูผิดตา เดินวนเวียนไปมา ดูคาน ดูผนังโล่งๆ เหมือนคนบ้า.... นั้นแหละเป็นสัญญาณบอกว่าคุณได้ตกลุมรักงานสถาปัตยกรรมเข้าเสียแล้ว

ส่วนหนึ่งของงานคอนอะ

ระเบียง

2007-05-13T14:13:00.002+08:00

หลังนี้ไมมีไรจะให้เล่นเท่าไหร่ เงินก็ไม่มาก โปรเจ็คแรกๆ ยังเกร็งๆ แล้วก็ที่สำคัญราคาก็ตามเนื้อผ้านะ

ระเบียง ราวกันตก แล้วก็ความเกลี้ยงของอาคารซึ่งจะทำให้ภาพรวมมันดูเป็นสถาปัตยกรรมๆ (ไม่มีdecใดๆมายุ่ง) ไม่รู้เข้าใจปล่าว ค่อยๆดูละกันเนอะ

ก็อันแรกที่เราคิดว่าน่าจะเล่นเลยก็คือราวกันตก..

เคยเห็นลูกกรงเหล็กดัดกันเนอะ.. เราชอบที่มันสามารถบิดเป็นเกลียวๆนะ คือถ้าดูCI ของเหล็กแผ่น ตัวมันสามารถดัด โค้ง แล้วก็บิด

สมัยหนึ่งโชคดีมั่งที่เมืองไทยโจรเยอะ..วงการลูกกรงเหล็กดัดจึงเจริญรุ่งเรื่อง ส่งผลให้เกิดการพัดนาไปมาก เกิดลวดลายต่างๆ เชื่อว่าเกือบทุกบ้านต้องมีกับเค้าเหมือนที่ปัจุบันก้แข่งกันมีLCD

ลายได้ถูกดัดออกมาหลายแบบ แต่ไม่มีเทคนิคใหนน่าสนใจเท่าการบิดเกลียวแล้ว ถ้าจะให้พูดแบบให้ฟังแล้วซีเรียสๆ อาจจะต้องอธิบายว่า การบิดมันเกิดการพลิกให้ด้านหนึ่งออกมา ทำให้แผ่นเหล็กแต่ละชิ้นสร้างvolume ขึ้นในตัวมันเอง งงมะ

แล้วมันจะทำให้ชีวิตเราดีขึ้นหรือปล่าว (เพือ่นเคยถาม)

.... เอออ ....

จิงๆเรามองเห็นและชอบมันก็ตรงที่..ถ้าเราเอามันมาเรียงกันเป็นแถวพรืบ.. แล้ว ทำmodule บิดสักสองสามแบบ แล้วทดลองสลับกันเป้นจังหวะ ที่สัมพันกัน เราก็อาจจะได้pattern ที่น่าจะแปลกดี

เราเล่าเรื่องนี้ให้เพือ่นฟัง มันบอกว่ามึงต้องรีบทำเลย เพราะตอนนี้เพื่อนมันกำลังหุ้มตึกใหม่ของหลุยวิตตองที่โตเกียวอยู่..ด้วยเทคนิคเดียวกันเดะ..

ไม่แปลกที่งงานจัเหมือนกันแม้กระทั้งวิธีคิด เพราะเราอยู่ในยุคsurface addict แกนอิทธิพลทางความคิดมาจาก H&dM คนทีกำลังทำสนามโอลิมปิคที่ปัคกิ่งนั้นแหละ

ฟังปุ๊บ..ก็ต้องรีบเลย เดี๋ยวคนจะหาว่าเรา"ลอก" ฮึ หยามสุดๆ ไม่ได้แล้ว

ช่วงที่น่าเบื่อที่สุด..แบบขออณุญาติ

2007-05-13T14:13:00.001+08:00

อ่านชื่อก็น่าเบื่อแล้ว.. ส่วนตัวรู้สึกว่าถ้าต้องเดินเข้าไปคุยกับเขต ก็เหมือนกำลังเดินเข้าไปหาครูที่ห้องอาจาร์ยแนะแนว ไม่รู้ว่าจะโดนอะไร
แต่ก็ไม่ถึงกับเดาไม่ได้ หลายคนก็มีสูตรจำเพาะของตัวเอง แน่นอนละเรื่องเทศบัญญิติก็ต้องแม่น แบบก็ต้องไม่หลุด และยิ่งถ้าแบบยืน่กับแบบสร้างจริงไม่เหมือนกันก็ยิ่งต้องมีการวางแผนตั้งแต่แบบขออนุญาตินี้เลย
เราอยางที่ว่าเป็นงานแรกให่เมืองไทย ก็ซื่อ แถมดื้นอีกด้วย แบบขออนุญาติเหรอ ก็เขียนโชว์พลังซะงั้น..มารู้ทีหลังว่ามันต่างกับตอนเรียนตรงที่ว่า แบบอนุมัตหรือไม่ ไม่ได้วัดกันที่แบบหนาหรือปล่าว ตรงกันข้าม ยิ่งขยัน ยิ่งแก้แบบกระจาย
การตอบโจทย์ขั้นตอนนี้ที่ดีที่สุดคือ ทำแบบให้น้อยที่สุด แต่แม่นยำที่สุด บอกอะไรตรงๆน้อยๆ เช่นผนังset back ปริเวณเสี่ยงๆก้โชว์ให้เห็นว่าเออ ระยะมันได้นะ ช่องเปิด ความกว้างบันได พวกหลักๆเอามาก่อนเลย แผ่นอื่น เช่นพวกงานภายในก็ลืมๆไปบ้างก็ไม่ได้เอามาคิด..
ถึงกระนั้นก็ตามก็ให้ทำใจไว้อยากแปลกใจถ้าเขตเค้าจะบ่นเรื่องตัวหนังสือเล็กเหลือเกิน ไปปรับมาใหม่ได้ใหม..title ข้างๆมันก็ดูไม่ดีพอ.... เส้นทุกเส้น..ไมมันเท่ากันหมด..
ถึงจุดนี้ ก็อยากไปกลาดเกลี้ยว(สะกดผิดก็ขอภัยด้วยวะ) คือจงรู้ตัวไว้เลยว่าเค้าเกิดอาการเหมือนเด็กงอแง่ ..แล้วต้องทำไงดีละ..ก็ปรกติพ่อแม่มือใหม่ก็พยาย่าม พยายาม จะหาสาเหตุ ..ลูกไม่ชองสีนี้เหรอ อะอะ แม่ทาสีใหม่ให้..
เสียเวลาครับ..
จงรวบรวมความด้านแล้วตังสติ แล้วกระซิบเบาๆ อย่างคนที่ฉายแววเจ้าเหล์ๆ ..พี่ช่วยๆหน่อยครับ นะๆ เดี๋ยววันนี้ผมจะให้เจ้าของโทรมาปรึกษาพี่นะครับ.. เรียบร้อยๆแล้วเปิดช่องให้เค้าได้ทำสิ่งที่เราเรียกว่า"คอรัปชั่น" เรื่องนี้ถ้าให้พูดคงต้องยาว มาก มากกก มันก็ไม่ต่างกับเรื่องหวยบนดิน...อยู่ที่ว่าคนเล่นจะมีความสำนึกในการเล่นที่ระดับใหน.. มันเป็นสิ่งหนึ่งที่เรา(เต็ค)ต้องผ่านให้ได้ อีกแล้ว
นั้นแหละ..ก็เป็นไปตามformat นะ
คงมีคำถามว่า..อ้าวแล้วเท่าไหร่ละ อืม.. อันนี้มันก็เทียบได้กับกรมสรรพากรเรียกคุณเข้าไปปรับแหละ ใครเคยโดนคงจะรู้ เพราะเกนของเค้าก็คือ..ประเมิณจากข้อมูลรอบตัว..
เช่น. ใหญ่มะ บ้านนะ.. ดูไฮปล่าว... เจ้าของมีชาติตระกูล (อันนี้อาจจะต้องดูว่าสายใหน) แล้วก็ประเมิณในใจก่อนที่จะแอบบอกกับคุณทางโทรศัพท์..
จากนั้นก็แล้วแต่ความสามารถเชิงพานิชของแต่ละคนที่จะต่อราคากันซึ่งปรกติยากนะที่จะต่อได้เป็นครึ่งหมื่น
อย่างหลังนี้ ได้ยินว่าเจ้าของซึ่งมีทีมทนายไปวิ่งเรื่องให้ ก็ยังโดนไปครึ่งแจ๋นน แต่บางหลังสองสามหมื่นก็ผ่านแล้ว
ไม่มีเกณฑ์ ไม่มีกฎ.. ใจผมยังคิดเลยว่า ยอมจ่ายนะ แต่ขอให้กำหนดเป็นมาตราฐานได้ใหม?แล้วก็ออกใบเสร็จให้ด้วยนะจ๊ะ พูดไปก็เท่านั้น เมืองไทยผจญภัยอย่างนี้แหละ ตื่นแต้นดี อิอิ

ดีดี

2007-05-13T14:13:00.000+08:00

ก็คร่าวนี้แบบนิ่งละ ภายนอกก็ทำให้ลูกค้าเห็นซะหน่อย.. อืม..พอแลล้วนึกถึงวิชาหนึ่งที่โรงเรียนเคาเคยพยายามสอน.. จาร์ยเค้าให้ไปหารูปภาพมา รูปไรก็ได้ แล้วให้นักเรียนเอากระดาษแข็งหรือเทคนิคใดๆสร้างมันขึ้นเป็น3มิติ.. เช่นบางคนเห็นเส้นผมก็เอาลวดมาโค้งไปมาบนภาพนั้น เค้าพยายามสอนให้นนร.จิตนาการจาก2มิติเป็น3มิติ เป็นmethod ที่ฝึกฝนนร.ชั้นปีแรกๆได้อย่างดี

ในความเป็นจริงแล้ว ขณะที่เราทำการจัดวางห้องก็ต้องคิดถึงmass อาคารด้วย เรียกว่าไม่สามารถแยกคิดได้ ทว่ามันจะต้องจัดการลำดับความสำคัญของงานให้ได้ เช่น function จะต้องไม่น่าเกลียด คือไม่แย่ก่อน ปรกติ เราจะวางร่างอาคารพร้อมคิดเรื่องสเปส และก็mass ไปพร้อมๆกัน..ก็จริงๆเต็คเก่งไม่เก่งก็วักันที่ความสามารถในการผสมสามสิ่งไปด้วยกันแหละ (อันนี้เป็นพื้นฐานเลย ที่เหลือข้างหลังยังมีให้คิดอีกเยอะ)

ก็พอแปลนนิ่ง mass ในหัวมีละก็ทำtiveง่ายๆ การทำtive comเป็นอะไรที่ง่ายที่สุด คือ ไม่เลอะเทอะ ไม่ต้องมีอุปกรณ์มาก สำหรับเรา ใช้โปรแกรมอื่นไม่เป็นนอกจาก sketchup โง่ดี ก็เหมือนกับที่ปมชอบใช้กล้องปัญญาอ่อนนั้นแหละ ก็ขึ้นแล้วๆก็ตบด้วย photoshop นิดหน่อย

ยังดีนะที่เราไปฝึกปรือฝีหมือมาจากที่ทำงานเก่า.. อย่างรุ่นผมเป็นรุ่นจุดต่อนะ..คือ เป็นรุ่นเกือบรุ่นแรกๆที่ใช้คอนคิดงาน ก่อนหน้าเราเต็คยังติดโต๊ะดร๊าฟกับอุปกรณ์เครื่องเขียนอยู่เลย รุ่นนั้น เท่าที่เห็นก็พยายามปรับตัวมาใช้คอมกันแล้ว.. แต่ไม่ได้หมายความว่าใช้คอมเป็นแล้วจะทำให้งานดีขึ้นนะ.. ทั้งหมดอยู่ที่process การคิดล้วนๆ.. มองทุกอย่างเป็น tool แล้วมองให้ทะลุว่า tool ที่มีอยู่ทำไรได้ แล้วควรจะใช้มัน หรือ ให้มัน ทำอะไร (tool = HE SHE IT)

งานpresent สุดท้ายก่อนเข้า CD stage

สังเกตุหน้าอาคารบริเวณซ้ายมือ ..หลังคาแหลมๆ.. นั้นแหละๆ แม๊งๆเนอะ. เออ ทำเสร็จแล้ว ทิ้งไว้กี่คืนแล้วกลับมาดูใหม่ถึงรู้สึกตลก..เพือ่นที่ทำงานด้วยกันเลยทักว่าก็ทำตรงๆนั้นแหละ.. เออ นะ..พอทำตรงๆก็ดูไปได้เลย.

นางลิ้นจี่..

2007-05-13T14:12:00.000+08:00

จากแบบเดิมที่ int ปรับ ดูสเปสการใช้สอยดีขึ้น ทว่าดูแล้วก็นึกไม่ออกว่ามองจากข้างนอกจะมีหน้าตาเป็นอย่างไร และตัวบันได้ก็ยังเป็น ด๊อกเล็คอยู่(แบบเดินกลับบริเวณชานพัก) ซึ่ง..ไม่รู้นะ..มันน่าจะเล่นอะไรได้อีกหน่อยตรงบันไดเนี่ย..

หลังจากดูๆแล้ว เออ พวกเค้าเอาจริงวะ ก็เริ่มต้องลงแรงกันละ ทุกครั้งที่ลงมือก็ต้องขอพรในใจเสมอว่าให้มันราบรื่นๆนะไม่อยากทำไปแล้วเสียเพือ่นเสียเวลาและก็เสียความรู้สึก สถาปนิคก็เรียนรู้ที่จะผ่านช่วงเวลานั้นกัน ทุกคนจึงจะสามารถค่อยๆทนแรงเสียดทานที่มากขึ้นโปรเจ็คเล็กๆเหล่านี้

แท็นๆ .. แบบปรับใหม่

ข้อเด่นของแบบเดิมคือห้องทุกห้องสามารถชมสวนได้หมด แต่ก็ปัญหาเดิม..หน้าแคบก็ต้องพยายามไปแย่งที่หายใจตรงนั้นแหละ.และทางขึ้นสำหรับผู้เช่าชั้นบนก็ดูเหมือนต้องแอบๆขึ้นตรงซอก ไม่สง่า ก็..เราก็ทำความเข้าใจแบบใหม่หมด..

ทางขึ้นทางเข้า..เปลี่นใหม่ เป็น pawson stair แบบทอดเดียว ย้ายห้องนอนเล็กทั้งสองมาด้านซ้ายแล้วก็ถอดห้องเพื่อให้มีพื่นที่จัดสวน ดูไม่อึดอัด..คราวนี้เห็นใหมว่าเราจะได้ห้องนอน เป็นMaster bed rm. และก็ LIVING RM. ใหญ่พอที่จะเรียกค่าเช่าแรงๆ ได้ชั้นล่างได้สวน grand terrace ชั้นบนก็ได้ วิวสูงและก็ grand bacony ถือว่าเจ๊ากันไป..

แบบmaster bed , walk in closet , toilet แอบเดิลหน่อย .. แต่ดูเหมือนจะไม่เวิรค์ มันไม่ค่อย อลังพอ อาจจะเป็นเพราะความอยากส่วนตัวเลยพยายามทำ ซึ่งพวกเต็คเค้าจะเรียกว่า"ยัด" นะ..ดูซิ ทางเดินสองข้างถาจะทำได้ห้องน่าจะมีความกว้างไม่น้อยกว่า6ม. จึงจะดูเดินลื่นๆ

คร่าวนี้หลังจากจับจุดของงานนี้ได้ก็ง่ายละ..ปรับอีกนิดแล้วก็ลงมือทำแบบDD(แบบเตรียมงานก่อสร้าง)

กลับมาเริ่มใหม่

2007-05-13T14:11:00.000+08:00

ถือว่าเป็นงานแรงที่ได้ลองมือในเมืองไทย เป็นช่วงรอยต่อระหว่างการกลับมาเมืองไทย,การเลิกทำงานสถาปัตย กับ การเริ่มต้นใหม่กับงานที่เราถนัดที่สุด

งานนี้ไม่ถือว่ายาก เพราะความเป็นมาเดิมของงานได้ถูกขึ้นแล้วโดยสถาปนิคคนหนึ่ง ซึ่งคิดว่าเป็นเพื่อนของเพื่อน ได้ยินมาว่าเค้าทำแล้วไม่ว่างทำต่อ หรือจะด้วยสาเหตุใดก็ตาม ทำให้เพื่อนมันเห็นเราเพอ่งกลับละน่าจะทำได้

พูดถึงช่วงแรกของงานนั้น นับได้ว่าเป็นการวัดใจระหว่างผู้ทำกับผู้จ้าง เพราะถ้าคิดดีๆใครๆก็ไม่อยากเสียลมเสียเวลากับคนที่คุยกัยคนละเรื่อง ดั้นนั้นที่บอกว่าไม่ถือว่ายากนั้นเพราะเต็คคนก่อนได้ช่วยร่างความต้องการของเจ้าของออกมาบ้างแล้ว ไม่รู้แหละว่าจะตรงไม่ตรง แต่อย่างน้อย เจ้าของก็รู้แล้วว่าเค้าต้องการจะเห็นอาคารเป็นไปอย่างไร

ที่ดินอยู่ในย่านสาทร เป็นดครงการของตระกูลหนึ่ง ที่เค้าเยอะม๊ากก เข้าไปดูอณาจักรเค้าแล้วถึงกับซึ้งว่า....คนมีชาติตระกูลเนี่ยเป็นอย่างไร (รับรองว่า ความเป็นชาติตระกูลนั้น ไม่ได้สร้างได้ด้วยเงิน แต่ต้องใช้การสังสมเวลาของแต่ละรุ่นด้วย) เป็นที่ดินข้างอาร์พาตเม้นต์ และต้องการทำบ้านสองชั้น สำหรับให้ฝรั่งเช่า

สังเกตุแบบเริ่มต้นโปรแกรมเดิมมีห้อง2unit: 1 master, 2 bed rm. แต่แบบใหม่จะเพิ่มเป็น1 master, 3 bed rm. ด้านบนที่เป็นห้องนอนมีทางขึ้นแยกจะเป็นห้องนอนคนใช้คนสนิทของตระกูล สังเกตุได้จากเวลาเค้าเรียกพี่เค้า(คนใช้)จะเรียกว่า"คุณ.."นำ

เริ่มแรกดูแล้วเต็คคนก่อนพยายามจะเสนอความเป็นส่วนตัวผ่านลักษณะอาคารประเภทบ้านแฝด ไม่แน่ใจว่าเป็นความคิดของเจ้าของด้วยหรือเปล่า..แต่ปัญหาที่เห็นก็คือ หน้าอาคารที่ไม่ได้กว้างมาก ต้องถูกแบ่งให้เท่าๆกันสองส่วน ดูไม่ Grand พอที่จะปล่อยเช่าในราคาunitละแสนกว่า ต่อเดือน..

ในมุมของการลงทุน..เกิดบันไดสองตัว (ซึ่งกินพท.ภายในบ้านอีก)

ก็ครั้งแรกที่เห็นก็..คิดว่าต้องวางร่างเป็นแบบชั้นดีกว่าเป็นตึก

การประชุมครั้งแรก โดยการแนะนำของ interior เพื่อนของเพื่อน(อีกแล้ว เริ่มต้นก็ต้องหาแลกกับคนใกล้ตัวเนี่ยเหละ) ก็เสนอเค้าไปว่าแบบมันเป็นอย่างไง แล้วแบบใหม่น่าจะเป็นอย่างไง ก็อย่างที่เขียนไว้ข้างต้นแหละ เค้าก็โอนะ คุยง่ายดี แต่อย่าเพิ่งใจชื้นเพราะเรื่องนี้ยังอีกยาว ก็วิธีที่ง่ายและเซฟตัวที่สุดคือ เสนอให้INT นั้นแหละไปปรับแบบก่อน (อ้าวก็ไม่มีการเซ็นสัญญา เราก็ต้องเล่นตามเกมส์ก่อนแหละอีกอย่างint คนนี้ก็ทำงานให้ตระกูลนี้หลายงานเหมือนกันเค้าน่าจะเหมาะที่จะเริ่มเหละ

ก็แบบใหม่หน้าตาอย่างนี้..

MODEL 1:15

2007-05-13T00:26:00.001+08:00

MASS MODEL

2007-05-13T00:22:00.001+08:00

กลับมานั่งคิดวิธีการทำให้spaceมันน่าสนใจโดยมีกล่องทั้งหลายเป็นobject .

อันแรกยังไม่เลิกนึกถึงโกดังikeaซึ่งมันจะสวยได้อย่างไง.. วะ.. เลยทำให้เรามุ่งสนใจการนำกล่องมาทำspace ที่น่าสนใจก่อน**

Space ที่ในหัวคือประมาณนี้..

ออ. อีกงานที่ระหว่างคุยงานก่อนสรุปว่าจะเล่นเรื่องกล่อง.. เราก็นึกถึงงานโรงแรมCCTVใหม่ของ Rem ที่ปักกิ่ง

ระหว่างทำไปๆก็คิดๆเรื่อย..ว่าของจิงคงต้องเรียงกันข้ามเดือน แล้วมันจะทันเหรอวะเนี่ย. คิดอย่างงี้จะกระทั่งทำโทเดลตัวนี้เสร็จ เตรียมไว้ไปคุยรอบแรกกับทางผู้จัด (โทษทีเราจำชื่อเค้าไม่ได้จิงๆ ไว้จะเอามาบอกทีหลังละกัน)

แม้มันจะได้spaceที่ตื่นตาอย่างที่คิดแล้วก็ตามแต่เพราะท่าทางจะไปไม่รอดแน่ๆ เราก็คิดเผื่ออีกชิ้นเลย

ชิ้นที่สองเราคิดว่าถ้าเอากล่องมาเรียงเป็นโต๊ะ เก้าอี้ ETC. ประมาณว่าจะได้มีcontextไง เราเอาแปลนของห้องครัว ห้องอาหาร มาแล้วก็ทำกล่องเรียงขึ้นเป็น Form ของเฟอรืเหล่านั้น..

อันนี้ดูเรียบๆ แต่ความน่าสนใจอยู่ที่วิธีการจัดเรียงของกล่องเหล่านั้น.

ในหัวเราจะเป็นประมาณPattern ของกล่องมาเรียงกันแบบแต่ละระนาบเรียบกิ๊ป. ของที่จะโชว์ก็แทรกอยู่ตามกล่องเหล่านั้น

หลังจากได้เจอไอวิดคืนนั้น ก็ให้มันดู...

วิดมันเป็นคนที่อธิบายไม่เก่งแต่มันสามารถชี้แค่คำไม่กี่คำแล้วทำให้เรา เออ วะ.. ที่มาเขียนให้อ่านก็ประมาณจะอธิบายพร้อมเปรียบเทียบงานอื่นๆให้ฟังด้วย... ว่า.. ความเป็น IDENTITY~ ของงานมันว้ดกันที่ตรงใหน

วิดมันเลือกแบบสองทันที แต่เหตุผลไม่ใช่เรื่องเวลาการเรียงกล่องที่ดูจะไม่ทัน แต่มันบอกว่า ..space ก้อนแรกมัน..SPECTACLE เร้าใจ..ตามที่เราเริ่มคิดเดะ..คือตอบโจทย์ แต่ มันก็ไม่ต่างกับการ พยายามปั้นForm ..อันนี้ถาปนิคหลายๆคนมักจะชอบวิจาร์ณงานบางชิ้นว่า "บ้าFORM" การบ้าForm ก็เกิดจากการคิดแบบที่เราทำกับก้อนแรก คือ พยายามสร้างให้space นั้นมัน เร้าใจ ...โดยไม่มีเป้าหมาย คือถ้าเทียบกับการเรียงอิฐของเจดีย์แล้ว สิ่งที่เกิดมันแย่ยิ่งกว่า ไม่มีความหมาย ไม่มีเป้าหมาย ต่างๆ

ส่วนแบบที่สอง มันอย่างน้อยมี context และก็ได้นำเอา อัตลักษณ์ หรือความเป็น..ของของเหล่านั้น มาทำให้เกิดคุณค่า

จากที่เคยพูดถึงงานของโรงแรมของ remที่เรียงห้อง(กล่อง)จนเกิดtexture ของfacade ที่น่าตื่นเต้น ด้วยscaleที่มันสูงและใหญ่แล้วด้วย เมื่ออาคารนี้ถูกยืนๆหดๆไม่เท่ากัน ท่าทายเหล่าวิศวะให้ตกเป็นทาสในการคิดโจทย์นี้

แต่หารู้ไม่..การเรียงห้อง ที่มีขนาดเท่ากัน ทำให้มันมีระนาบรวมขรุ ก็ไม่ต่างกับคนบ้าForm ..

หลายคนอ่านแล้วอาจคิดว่า เป็นเพราะ ห้องมันขนาดเท่ากันไง.. การผลักให้ ห้องมันยื่นๆหดๆไม่เท่ากันจึงเป็นวิธีการหนึ่ง ..

เราสังเกตุวิธีการเริ่มต้นคิดก้อนนี้มันโอเคนะ คือ เค้าเริ่มด้วยเอาsection ของ POLYCARBONATE มาเรียงๆกัน เราจะเห็น ผนังเป็นรูๆที่เกิดจากหน้าตัดของวัสดุนี้

จากนั้นก็ เอาโฟม ซึ่งติ้งต่างว่าเป็นห้อง 1 unit เสียบเข้าไปในรูเหล่านั้นให้เต็ม แล้วก็ทำการ ผลักออก ดันเข้าไปมา ทำให้เกิด ผิวขรุ ..

ในทางการก่อสร้าง อาจจะนึกถึงประมาณ ตู้ลิ้นชัก..คือตัวตู้ก็จะเป็นโครงสร้าง..เวลาชักลิ้นชักออกมามันก็ยังคงอยู่ได้

แต่ในความเป็นจริง.. กับใช้โครงสร้างผนังรับแรง แทน..ในรูปจะเห็นว่าเออ นะ..มันก็คือการปั้นform เลยเหละ ที่เหลือคงใช้ความรู้สึกส่วนตัวในการชั่งละกัน

กลับมาเรื่องกล่อง

วิดมันบอกว่าเพราะผนังที่เรามีมันเรียบ และ กล่องที่เรามีทั้งหมดก็มีขนาดไม่เท่ากัน เมื่อเอามาเรียงตัวกันเหมือนเล่นLAGO เราก็จะได้ผนังขรุๆที่เกิดจาก อัตลักษณ์ที่เป็นอยู่ของๆเหล่านั้น.. มันจะCOOL ยิง่กว่า โรงแรมหลายเท่า. ตอนนี้ความสวยมันขึ้นอยู่กับความเข้าใจในสิ่งของที่มีทั้งหมดว่าถ้าเอากล่องนั้น นั้น นี้ มาเรียงกัน แบบ พลิกซ้าย พลิกขวา แล้วเกิดเป็นความงามขึ้น เหมือนเช่นที่ ช่างก่ออิฐโบราณที่เข้าใจในขนาดและคุณลักษณะของอิฐ เค้าจึงได้คิดสร้างPATTERN การเรียงอิฐที่แตกต่างออกมามากมายซึ่งทำให้อิฐที่มีขนาดเท่ากันเหล่านั้น ไม่ได้หน้าที่แค่เพียงรับแรงหลังคา หรือแค่ บังลม. แต่มันสามารถเกิดความงามในเชิงศิลปะไปด้วย

สรุปเรื่องกล่องเราก็จะทำตามแบบสอง ก็Key มันอยู่ที่ทำ space ที่เชื่อมโยงกับเครื่องครัวก่อน..แน่นอนต้อง spetacle ละ แล้วก็ต่อมาคือเรื่อง การแบ่งกลุ่มproduct และก็สุดท้ายคือวิธีการเรียง ซึ่งเราจะต้องทำโมเดลใหญ่เพื่อทดลองการเรียงก่อนที่จะลงsite จริง

FRANCE SEASON

2007-05-12T22:55:00.000+08:00

งานนี้มาจากการชักชวนของเสนาวิชญ์ จิงๆเจ้าตัวชอบที่จะให้เราเรียกไอวิดมากกว่าเสนาวิด แต่ถ้าไม่มีเสนานำใครๆก็อาจจะนึกไม่ออกว่า วิดนะ..ใคร

ก็เริ่มจากเป็นงานที่สถานทูตฝรั่งเศษจะมีการจัดงาน คิดว่าเป็นนโยบายประชาสัมพันธ์ของประเทศเค้า เพราะตอนที่เราอยู่เซียงไห้ เห็นเค้าก็พยายามจัดอะไรทำนองนี้ มันทำให้ ประเทศนี้ไม่หลุดจากเฟรม และอาจจะส่งผลดีต่อการทำมาค้าขายระหว่างประเทศด้วย

ตีมเค้าคือจับเรื่องหนึ่งระหว่างไทยกับฝรั่งเศษ.... เค้าคิดว่า..โอเค ฝรั่งเศษให้ความสำคัญกับเรื่องการกิน.. เช่นเดียวกับไทย ดังนั้นคงเป็นเรื่องที่ไม่ยาก ถ้าหากนำเรื่องที่สัมพันกับเรื่องการกินมาเป็นหัวข้อให้การเชื่อมโยงวัฒนธรรมทั้งสอง อันนี้ก็แปลจกที่เค้าพูดมานะ..

ตีโจทย์ต่อ.. เค้าจึงมองหาศิลปที่มีอยู่ในวัฒนธรรมการกิน.. เค้าจึงยกเรื่อง PRODUCT DESIGN ที่ค่อนข้างจะโดดเด่น เช่น งานของ Starck แล้วจึงนำproduct มีขัดมากประมาณ 150 ชิ้น นำมาจัดแสดงในGallery ซึ่งเค้าก็หาสปอนเซอร์ช่วยอย่าง JIM THOMSON Museum ซ.เกษมสันต์2 ตรงข้ามสนามกีฬาแห่งชาติ (มาบุญครอง)

สิ่งที่น่าสนใจคือจะแสดงของทั้งหมดอย่างไรในน่าสนใจ

เริ่มแรกก็นัดกับมัน(วิด)ที่ร้านอาหารข้างๆstudio เดิมทีเห็นมันพูดถึงสนใจเรื่องfurniture ที่สัมพันธ์กับอาหาร ประมาณว่า ของที่แสดง น่าจะมีcontext ที่เกี่ยวกัน เพราะบางชิ้นมันdesign แล้วไม่รู้หรอกว่ามันใช้อย่างไง คืออะไร หากมีContext มาเกี่ยวๆก็อาจจะช่วยให้คนเข้าใจได้ แต่จิงๆของเหล่านี้ไม่ต้องอธิบายให้มาก มันต้องอยู่ในพื้นฐานการคิดอยู่แล้ว

มันพูดถึงเรื่องเฟอร์... ก็ คิดว่า

1 เฟอร์เกี่ยวกับเก้าอี้โต๊ะอาหารมารวมตัวกัน ใน level เดียวกัน ทำให้เกิด PLATEFORM สำหรับ แสดงของได้ ระนาบนั้นอาจจะเป็นShape ใหนก็ได้ เพราะมันมีFure เป็น Context ที่เชื่อมถึงห้องอาหารแล้ว ก็มาคิดว่าเป็นทรงใหนดีถึง SPECTALE สับของมันนะ..ประมาณว่า..เร้าใจอะไรอย่างนั้น..

อันแรกมันดูไม่mass เท่าไหร่.. แต่ได้แนวทางละ (จิงๆมันเคยทำโชว์ที่ปารีส) ออกมาอืม.. ไม่ค่อยwork เท่าไหร่มันเหมือนเผาไปหน่อย...แต่ทิศทางนะโอละ(ตามดูงานได้ที่blogมัน ทำlink ให้ละเข้าไปเช็คละกัน)

อันที่สองก็เหมือนกันแต่กำลังหาวิธีอยู่

แบบสามลองกลับกัน โดยเหมือนเอาเฟอร์แช่แข็ง

นะ.. แต่สุดท้ายทัง้สามแบบก็ดูไม่สดเท่าไหร่.. บอกตามตรงว่าเคยเห็นที่ใหนสักที่แหละ... เหมือนจะเป็น book shelf มั่ง... เค้าเอาไม้มาตัดเป็นล่องๆสูงต่ำกว้างแคบไม่เท่ากันแล้วแต่หนังสือแต่ละอัน เวลาเอาหนังสือมาวางเรียงกันสันบนหนังสือจะเป็นเส้นขนานแป๊ะ.. สวยดี..

นะ.. พอรู้สึกได้ว่าอืม..มันไม่สอเท่าไหร่แล้วก็..ทำให้ต้องนิ่งกันอยู่สักคร่ใหญ่ๆ.. ระหว่างนั้นก็..กินข้าวดึกไปด้วย...

ตรงนี้มันเป็นการคิดงานรวมระหว่างความถนัดต่างสาขา มันจึงอาจจะได้วิธีคิดที่เป็นลูกผสมได้.. สิ่งนี้เป็นเรื่องสำคัญ.. การคิดงานที่เกิดจากบริสุทธ์ของสายอาชีพ จะได้ความคิดเชิงลึกแต่ไม่สามารถขยายไปทางกว้างได้...นั้นเป็นเหตุผลหนึ่งที่วิดมันทำตัวเหมือนพวกเพลย์บอย ใช้ความคิดสมสู่กับคนหลายจำพวก มันถึงได้งานที่แปลกกว่าคนอื่นๆเค้า..

นั่งมาสักครู่ก็กลับมาคิดถึง... ความเป็น..IDENTITY~.. อัตลักษณ์ ของสิ่งของ.. เรื่องนี้ถ้าติดตามดูหลายๆเรื่องไม่ว่างานถาปัด หรืองานต่างๆ จะเห็นเราพูดถึงบ่อย.. มันเป็นสิ่งที่ทำให้เกิดทางเลือกใหม่ๆมากมายให้กับงานออกแบบ

ที่มันคิดถึงคิด.. ถ้าเดินเข้ามาในห้องหนึ่งๆซึ่งเต็มไปด้วยกล่องมกามายหลายขนาดเรียบบนผนัง แต่จะเห็นproduct ที่แสดง แฝงตัวอยู่ท่ามกลางกล่องเหล่านั้น

เราตอนนั้นนึกภาพออก เหมือน เข้าไปในโกดังIKEA .. แต่ยังงงๆเพราะเรามั่วไปยึดติดกับภาพของ โกดังอยู่จนไม่ได้คิดถึงเรื่อง IDENTITY ของๆนั้นๆ.. งงมะ ใจเย็นนะเดี๋ยวจะค่อยๆอธิบายให้ฟัง.. ไอวิดมันจิงๆก็เห็นภาพหนึ่งเหมือนกัน แต่อธิบายไม่เข้าจุด..

สิ่งหนึ่งที่มันเคยเห็นและมีอิทธิพลไม่น้อยก็คือ งานของจิโร ถาปนิคญี่ปุ่นที่ได้ทำงานอาร์ตรวมกับวิด แจ็ค หลายงาน... จิโรก็คิดผ่านเรื่องIDENTITY มาหลายงาน.. งานหนึ่งที่เห็นได้ชัดก็คือ งานคอนเสริต์โคมไฟ ของModerndog พยายามหารูปมาแต่หาไม่เจอวะ.. ก็พูดคร่าวๆก็คือ คอนเสิร์ตสบายๆ อะคลูติค แต่ก็รู้นะว่าหลังๆmoderndog เค้ามาทางradiohead ไม่ได้ว่าเค้าก๊อปสไตล์ แต่อารมณ์มันคล้ายๆกันนะ คือ..เครียดๆ ดิบๆ นัวๆ

แต่ก็ชอบนะ ชอบ

ก็ คอนเสริต์ดูสบายๆ เวทีเกลี้ยงๆ มีเก้าอี้ไม่กี่ชิ้น... แล้วกลางเวทีก็ห้อยโคมไปหลากหลายชิ้นเป็นเหมือนปติมากรรม ... ความเป็น IDENTITY ก็คือ โคมแต่ละอันมี form,shape,color ที่ส่องแสงไม่เหมือนกัน.. แถมยังสว่างต่างกันตามขนาดด้วย... ทีนี้เมื่อมาอยู่รวมกันก็เกิดความหลากหลาย.. จิโรก็คิดวิธีpresent ให้โคมไฟเหล่านี้เล่นเรื่องเดียวกันด้วยการควบคุมจังหวะการปิดเปิด ,ความเข้มของแสงในแต่ละจุด ให้เป็นตามอารมณ์นั้นๆ

ทีนี้ ในห้องก็..เดี๋ยวมุมนั้นมืด เดี๋ยวสว่าง.. สนุกดี

ประมาณนี้..

แต่ที่พูดไปไกลก็เพราะวิดมันเคยเห็นงานหนึ่ง ของจิโร

เอาละเราไม่พูดถึงbackground ของโปรเจ็คนี้ ให้รู้ว่ามันเป็นงานออกแบบตกแต่งภายในของจิโรล่าสุด

วิดเห็นก็คงมีcomment ซึ่งส่งให้มันมาคิดงานexhibit นี้..

กลับมาพูดถึง กล่องๆๆๆๆๆ

ถ้าหากในห้อง มีกล่องที่เกิดจากขนาดของproduct แต่ละชิ้น ทำซ้ำๆ(สมัยนี้เค้าฮิตเรียกว่า MULTIPLE หรือ MULTICITY) คือ เบิ้ล ซ้ำ ซ้ำให้เด่น ประมาณนั้น.. เอามาเรียงตัวกันเต็มผนัง แล้วก็เลือกสถานที่ๆเหมาะสมในการวางของแล้วตบไฟ ซะหน่อย... งานนี้ก็คงจบแล้ว..